GR5 Saint Sauveur de Tinee – Saint Dalmas de Valdeblore (11,5 km)

vorigevolgende

Vrijdag 24 augustus 2018: GR5 Saint Sauveur de Tinee – Saint Dalmas de Valdeblore (11,5 km)

We hadden hier prima bedden. Het was een lekker rustig plekje en we waren met z’n tweeën, kortom we konden hier heerlijk slapen. Ook het ontbijt was prima en uitgebreider dan meestal in Frankrijk, want we hadden het zelf geregeld. Om kwart over acht gingen we weer op pad! De lucht was weer blauw.

We waren het dorp nog niet uit en nog niet warm gelopen en daar begon meteen een hele steile klim. Het viel echt niet mee. Het was nog glad en glibberig van de regen van de vorige avond. Al glijdend gingen we omhoog, één stap omhoog en weer een halve terug. Toen het pad de weg weer kruiste besloten we maar de weg te nemen tot de kapel. Na de kapel werd het veel gemakkelijker. We stegen slechts langzaam richting Rimplas. Eerst was het nog wat verhard en vrij breed. Op een gegeven moment werd het een tijdje een smal balkonpaadje. Maar niet al te veel verder werd het pad weer breed en gingen we zo steeds langzaam en heel gemakkelijk omhoog naar Rimplas. Het overgrote deel van de klim konden we in de schaduw van de bergen en de bomen lopen en dat is toch echt prettig met warm weer.

We hadden weer eens geluk. We liepen zo tegen de hostellerie aan waar we een kopje koffie konden drinken. Normaal krijgen we dat bij een echt Frans ontbijt, maar deze morgen hadden we het ontbijt zelf verzorgd met het nadeel dat er geen koffie bij was. We zaten hier heel mooi op het terras met een prachtig uitzicht over de bergen. En gelukkig konden we ook nog eens in de schaduw zitten. Na onze koffiestop liepen we verder door Rimplas, een leuk dorpje. Inmiddels had de schaduw wel plaats gemaakt voor de hete zon.

De GR5 zou de GR5 niet zijn als er niet meteen na een klim weer een afdaling komt. Ook nu was dit het geval. Nadat we het dorpje verlieten ging het meteen weer naar beneden. We moest een paar honderd meter afdalen. Het grootste deel van de afdaling viel gelukkig mee, maar er waren wel een paar steilere en zeer stenige gedeeltes. Op het laagste punt kwamen we bij een stroompje. En opnieuw was het lot ons gunstig gezind, want daar stond een bankje half in de schaduw. Dat was een ideale plek voor een vroege lunch.

Na deze stop ging het eerst nog wat op en neer. De zon begon al maar heter te worden. Het was niet prettig meer. Op een gegeven moesten we weer een stuk behoorlijk steil omhoog, maar dat was gelukkig in de schaduw van de bomen. Toen we bijna bij Bolline waren werd het weer vlakker. Maar de zon scheen weer ongenaakbaar op ons, waardoor er heel wat water door onze kelen vloeide.

In Bolline was het even uitkijken dat we de juiste route kozen, omdat er op dit punt een paar rood witte routes elkaar kruisten. We moesten de hoogste weg nemen. We liepen nu in het dorpje door smalle straatjes stevig omhoog in de hete zon. Nadat we bij een iets drukkere weg kwamen verlieten we Bolline weer. Het bleef omhooggaan totdat we langs de boerencamping net voor Saint Dalmas de Valdeblore kwamen.

Wat gaan we nu doen, kamperen of doorlopen naar de gite d’etape. Er waren al wel vrij dikke stapelwolken. Dus maar even op de weersverwachting van meteofrance kijken. Er was maar een kleine kans op een bui en geen onweer. Dus besloten we om deze keer te kamperen bij de boer. Er was hier ruimte genoeg. We werden door de campingbeheerders naar onze kampeerplek gebracht. Wij zagen een mooi vlak plekje onder de bomen. Daar mochten we staan.

Wat een verrassing!! wie zagen we daar!! Jenny uit Engeland!! We waren het vorige jaar meer dan een week met elkaar opgetrokken en Jenny had net als ons de tocht in Saint Etienne de Tinee afgebroken. Het was werkelijk ongelooflijk dat we elkaar hier weer troffen. Ze kwam rennend op ons af om ons te begroeten! En er was nog een bijzonder verrassende ontmoeting met een Nederlands gezin, vader, moeder en twee zoons van 14 en 10. Wat bleek het geval. Niet lang geleden hadden zij onze website bezocht en ons een email gestuurd voor nadere informatie. En nu troffen we elkaar hier in levende lijve. Dat was wel heel bijzonder. Dit gezin was acht jaar geleden met de GR5 begonnen toen de jongste zoon nog twee was. Nu acht jaar later heeft dit gezin uit Friesland de GR5 bijna voltooid. We vonden dit wel heel bijzonder.

Er was hier op de camping ook een prachtige overdekte plek met drie grote picknicktafels om te zitten. We konden hier ons eten koken en verder gezellig bijkletsen met een ieder.
Er was hier op de camping een pruimenboom met rijpe pruimen waar we van mochten eten.
Tussendoor waren we even doorgelopen naar het centrum van het dorp om boodschappen te doen voor het avondeten en verder ons proviand aan te vullen voor de komende dagen, want we zouden de eerste paar dagen nauwelijks plekken tegen komen waar we uit eten konden gaan of proviand konden kopen. Toen het donker begon te worden was het tijd voor onze nachtrust.

vorigevolgende