Aspremont – Nice (13,5 km)

vorigeeinde

Woensdag 29 augustus 2018: Aspremont – Nice (13,5 km)

Vandaag werden we gemengde gevoelens wakker. Dit zou de laatste dag onderweg zijn op de GR5. We zouden ons einddoel bereiken, wat een grote prestatie is. Anderzijds eindigt het onderweg zijn op de GR5 en daar ging het werkelijk om. Daarnaast moest Gijs op deze dag ook zijn belofte nakomen, die hij vijf jaar geleden in de Ardennen aan Anja gedaan had in een onbewaakt moment. De belofte was dat Gijs kopje onder zou gaan in de Middellandse zee als Anja Nice zou bereiken.
Met name Gijs had niet al te goed geslapen, ook nog vanwege het feit dat het rond een uur of vijf al erg lawaaierig werd. Het bleek dat op het pleintje voor het hotel de spullen al klaar gezet werden voor de markt. Het ontbijt was prima met diverse gerechten, inclusief fruit, wat we bijna nooit in Frankrijk bij het ontbijt kregen. Maar ja de eigenaar van dit hotel was dan ook geen Fransman, maar een Duitse vrouw. Om half negen was het dan zo ver. We begonnen aan onze laatste etappe van de GR5.

Al snel verlieten we de drukke weg. We gingen via een klein mooi paadje het stadje uit. Eerst ging het nog wat naar beneden. Daarna volgde de allerlaatste klim van de GR5 naar Mont Chauve. Ook nu hoefden we niet helemaal naar de top. Het was maar zo’n kleine 300 meter omhoog. Het was niet lastig en stelde dus niet veel voor. Er waren maar een paar kleine steilere stukjes. Wel waren er veel stenen. We keken terug naar Aspremont en vooruit naar de zee, die nu snel dichterbij kwam.

Toen we over het hoogste punt heen waren, zagen we even later Nice voor het eerst liggen. Het is nu echt niet ver meer. De afdaling was geleidelijk, veelal over een nogal steenachtig pad afgewisseld met een gemakkelijker stuk. De begroeiing werd steeds dorder. Toen we de buitenwijken van Nice al dicht genaderd waren, kwam de allerlaatste wat steilere afdaling over een zeer steenachtig pad naar de bewoonde wereld. We liepen verder naar beneden door een luxe villawijk. We kwamen steeds dichter bij de stad. Het werd steeds drukker. We staken de autoweg rondom Nice over, via een viaduct. Nu waren we toch echt in Nice.

Bij een hoog bouwwerk in een park hebben wij heerlijk in de schaduw op een bankje gezeten voor onze lunch om nog even wat energie op te doen voor de allerlaatste paar kilometers. Het was niet ver meer naar het eindpunt van de GR5. Via veelal rustige straten bereikten we het eindpunt van de GR5 bij Maison l’ Environment. We werden daar door enkele mannen met applaus onthaald, wat we niet verwacht hadden. Ze hebben ons ook bij het officiële eindpunt op de foto gezet. We waren er rond één uur. Ze gaven aan dat we aan de zijkant bij het bezoekerscentrum naar binnen konden voor ontvangst en koud water.

Helaas was het bezoekerscentrum nog dicht tot kwart voor twee. We besloten om dan eerst maar een poosje in het park te gaan zitten, waar we nog de herinneringen aan alles wat beleefd hebben op de GR5 konden ophalen. Om kwart voor twee zijn we daar naar binnen gegaan. We werden zeer vriendelijk ontvangen. Er werd ons gevraagd een woordje te schrijven in een notitieboek over onze ervaringen. Dat hebben wij gedaan. Daarna kregen we ter herinnering twee petten met Nice erop en een plastic beker van de FRRANDONNEE wandelnet organisatie. We hebben hier ook heerlijk koel water gedronken.

Voor ons was dit nog niet het echte eindpunt. Die lag bij ons op het strand. We moesten nog twee en een half kilometer langs een vrij drukke weg lopen. Om drie uur bereikten we ons echte eindpunt aan het strand dicht bij het water. We kwamen aan met grote rugzakken en bergschoenen. Niemand keek op of om, zo ongeïnteresseerd in anderen leek een ieder op het strand te zijn. We hebben eerst foto’s genomen om dit vast te leggen. We konden toch nog iemand zo gek krijgen om ons gezamenlijk op de foto te zetten.

Daarna was het zover. Gijs moest er nu toch echt aan geloven. Hij ging als eerste kopje onder. En Anja volgde kort er na. We bleven nog even op het strand om nog wat na te genieten. Daarna zijn we naar het hotel gelopen dat hier maar een paar honderd meter van verwijderd was. Daar hebben we ons gedoucht om het laatste zweet van de GR5 af te spoelen In de avond zijn we voor ons doen behoorlijk luxe uit eten geweest om te vieren dat het ons gelukt is om de GR5 af te ronden. Na het eten hebben we nog wat geflaneerd op de boulevard met onze bergschoenen.

Op donderdag 30 augustus hebben we als toeristen rondgelopen door Nice, langs de boulevard, in het park op de heuvel bij het centrum en in het centrum zelf. Ook hebben we nog een keer in zee gezwommen. Op 31 augustus zijn we met de bus teruggegaan naar Saint Etienne de Tinee. Daar stond onze auto nog keurig op de parkeerplaats. Vanaf hier zijn we naar huis gereden, waar we uiteindelijk op 1 september aan het einde van de middag aankwamen. Dit betekende het einde van een onvergetelijk en prachtig wandelavontuur over een periode van zes jaar.

vorigeeinde