GR5 Refuge Plan Sec – Refuge de l’Orgere (12,5 km)

vorigevolgende

Woensdag 24 augustus 2016: Refuge Plan Sec – Refuge de l’Orgere (12,5 km)

We hadden een heerlijke lange nacht geslapen bij een open raam. Om zeven uur in de ochtend hebben we ontbeten bij de open haard. Net voor half negen gingen we weg. De zon kwam er net door en het was meteen al warm ondanks het feit dat de berghut iets boven de 2300 meter lag. Opnieuw hadden we een strakblauwe lucht en heet weer met meer dan 30 graden in het dal. Ook deze dag hebben we nauwelijks wolkjes gezien. Dit was toch wel heel bijzonder. Voor de etappe van deze dag stond ruim 5 uur. Wij hebben het rustig aangedaan. Inclusief pauzes deden we er zeven en een halve uur over.

Het eerste deel van de etappe ging wat op en neer. Er waren best wel enige lastig plekken waar over een rots moesten klimmen of even steil langs een rots naar beneden moesten. We konden steeds over het stuwmeer uitkijken. Nadat we een uurtje gelopen hadden staken we een riviertje achter het stuwmeer over. Daarna ging het ongeveer 200 meter steil omhoog langs een rotsachtig pad. Het was hier wel een prachtige omgeving om in te wandelen. Bovenop aangekomen hadden we een heerlijk stuk vlak gras, waar we lekker konden rusten, genieten van de omgeving en de dorst lessen.

Na de pauze ging het weer wat op en neer over een rotsachtig pad. Plotseling kwamen er twee grote honden op ons af die hard tegen ons begonnen te blaffen. Verderop was een grote kudde schapen. Ze graasden niet op ons pad maar hoger. Blijkbaar wilde de honden ons wegjagen om ons bij de kudde weg te houden. We aarzelden wat we moesten doen. Uiteindelijk moesten we hier wel doorheen om onze etappe af te leggen. Gelukkig kwamen er nog vier wandelaars aan. We deden daarom even rustig aan totdat zij er waren. Dat had het resultaat dat de honden zich terugtrokken. Na een kwartiertje lopen hadden we de kudde achter ons gelaten. Nadat we nog een stukje gelopen hadden vonden we een mooi plekje voor het eerste gedeelte van onze lunch. Ook op deze dag hadden we weer een lunchpakket vanuit de berghut meegenomen. Het was opnieuw een verrassingspakket. Deze keer zat er een bakje met pasta in met van alles er door. Ook zat er een broodje ham, een stuk kaas, appel, cake en een vruchtenbar in.

Na de pauze liepen we verder over een niet al te gemakkelijk nogal rotsachtig pad, dat zo af en toe ook nog even behoorlijk op en neerging. We waren inmiddels aan de andere kant van de stuwmeren gekomen en hadden ook vanuit dit punt een mooi uitzicht over deze meren. Op de Col de Barbier was het tijd voor de volgende stop om even uit te rusten van het vermoeiende pad. Het was hier vlak, mooi gras om op te zitten en we hadden ook nog eens een mooi uitzicht. Het was op deze dag echt warm en we moesten daarom regelmatig wat drinken. Na de pauze gingen we weer wat verder omhoog, maar gelukkig was het pad nu heel goed begaanbaar. We passeerden een eenzame woning op de alpenweiden, die alleen per voet te bereiken was. Deze woning was bewoond en de mensen zaten op een gemakkelijke stoel buiten.

Na deze woning werd het weer iets rotsachtiger en wat verder op begonnen we met de afdaling. Deze bleek heel steil te zijn, een echte uitdaging voor Anja. Al snel kwamen we steeds meer tussen de bomen. Daar vonden we in de schaduw op een breed stukje pad een plek om even te rusten en het tweede deel van onze lunch te eten. We gingen op de afstapjes zitten. Na deze rustpauze bleef het nog een heel stuk steil naar beneden gaan en op een gegeven moment werd het ook nog eens erg rotsachtig. Nadat we enkele honderden meters afgedaald hadden begon het vlakker te worden. Daar gingen we weer sneller vooruit.

Niet ver voor het einde van de etappe moesten we zeer plotseling enkele tientallen meters zeer steil omhoog, een van de steilste paden die we tot nog toe gehad hadden op de GR5. Je moest echt uitkijken dat je niet weer terug naar beneden weggleed. Gelukkig duurde het niet lang. Bovenaan kwamen we bij een weilandje, waar we een tijdje onder een boom in de schaduw gerust hebben. Daarna was het niet lang en moeilijk meer om naar de berghut te lopen. We kwamen in een kamer met zo’n tien bedden. We waren de eersten en konden een stapelbed uitkiezen. Een van ons moest boven slapen. Gijs had zich hier voor opgeofferd. Daarna hebben we ons heerlijk gedoucht. Opgefrist hebben we nog een tijd op het terras gezeten en een groot glas bier genomen, want dat hadden we wel verdiend. Er restte ons nog een korte etappe naar Modane.

Bij het avondeten zaten we naast de Fransman en zijn moeder, die inmiddels al een paar dagen dezelfde etappes liepen. Ze kwamen uit Sallanches en vertelden dat ze vanuit het huis de Mont Blanc konden zien. Ook kwamen we een Frans gezin, echtpaar en zoon, opnieuw tegen die we drie dagen eerder zagen bij de Refuge d’Entre Deux Eaux. Die zijn een heel andere route gelopen en toch kwamen we elkaar weer tegen. Na een behoorlijk goede maaltijd en klein slaapmutsje, gingen we tegen half tien naar bed, zoals ook de anderen die onze kamer sliepen. Helaas hadden ze het raam gesloten en was het veel te warm in kamer. Gijs werd s’ nachts badend in het zweet wakker en besloot toch maar heel stilletjes het raam een stukje open te zetten. Daarna koelde het wat af, zodat hij uiteindelijk toch nog redelijk geslapen had.

refuge-plan-sec-refuge-de-lorgere-6
refuge-plan-sec-refuge-de-lorgere-16
refuge-plan-sec-refuge-de-lorgere-19
refuge-plan-sec-refuge-de-lorgere-23
refuge-plan-sec-refuge-de-lorgere-27

vorigevolgende