GR5 Col d’Andrion – Utelle (13 km)

vorigevolgende

Zondag 26 augustus 2018: GR5 Col d’Andrion – Utelle (13 km)

Na toch wel een goede nachtrust op een wildkampeerplekje waren we bij het ochtendgloren al wakker. Met name Gijs was toch wel extra alert en werd wakker als hij iets dacht te horen. Net zoals we in verslagen lazen, hoorden we om half zeven al een paar auto’s langs komen en even stoppen bij de col. Goed dat we wat verder in het bos zaten, zodat ze ons niet zagen. Rond zeven uur waren we aan ons ontbijt en braken we op. Anja had blijkbaar verkeerd gelegen tijdens het slapen, waarschijnlijk naast het luchtmatras, want ze had een hele stijve pijnlijke onderrug. We deden daarom even wat rustiger aan, maar door wat te lopen, rekken en strekken en het even tijd te geven werd het al snel beter.

Tegen kwart over acht vertrokken we. Het was een prachtige zonnige warme maar ook weer niet al te hete dag. Om Anja’s rug nog even wat respijt te geven, daalde we eerst een stukje af via de weg. Daarna kozen we weer het officiële smalle pad. Het ging hier stevig naar beneden met behoorlijk veel stenen tot de col des Fournès. Hierna volgde er over een afstand van enkele kilometers een veel gemakkelijker pad. Het was niet helemaal vlak maar prima te lopen. We hadden alle tijd, daarom namen we geregeld een rustpauze. Het was hier veelal bos, weinig uitzichten en zeker niet het meest interessante deel van de GR5.

Toen we in de buurt van de brèche du Brec kwamen, moesten we flink aan de bak. De klim begon met een heel steil pad omhoog. Op een gegeven moment werd het wel wat minder steil en dachten we dat we op de top waren. Maar dat was niet zo. Het werd heel erg rotsachtig. Het werd het meer tegen de rotsen op klimmen en over de rotsen klauteren dan wandelen. Dat ging toch wel een heel stukje zo door. We vroegen ons af waar de top nu echt was. En opeens waren we er! Bovenop hadden we een grandioos uitzicht en zagen we voor het eerst de Middellandse Zee. Het was nog wel een stukje weg, maar het gaf toch een speciaal gevoel dat we er nu echt bijna waren.

Dat betekende nog niet dat alle uitdagingen achter de rug waren. Want het begon meteen al met een vervelende afdaling van de brèche du Brec. We moesten een zeer stenig, steil pad overwinnen. Deze afdaling was echt èèn van Anja’s top favorieten?!?!? Maar gelukkig volgde er na deze vervelende afdaling weer een gemakkelijk pad om over te lopen. Het was meest wel een niet al te breed balkonpad met steile afgronden.

Daarna volgde de laatste afdaling naar Utelle, eerst nog niet zo steil, maar op een gegeven moment werd het toch weer steiler en steenachtiger. We namen de tijd en rustten regelmatig. Op een gegeven moment zagen we Utelle, een oud plaatsje op een heuvel, heel mooi liggen. Dat gaf de burger weer moed. Om vier uur waren we dan toch in Utelle.

vorigevolgende