St Jean Pied de Port – Roncesvalles (25 km)

vorigevolgende

Zaterdag 31 augustus 2019: St Jean Pied de Port – Roncesvalles (25 km)

Dit was de dag waar we lang naar hadden uitgezien, de oversteek van de Pyreneeën. Dit is de meest beruchte etappe van de Camino Frances waar menig pelgrim het heel moeilijk heeft. De afstand is 25 kilometer, maar de echte uitdaging zijn de hoogtemeters, 1350 meter omhoog en 650 meter naar beneden. Wij waren er klaar voor en Anja zat deze dag vol met adrenaline.

Na een goede nachtrust zijn we om zes uur opgestaan. We hebben in de hotelkamer een rozijnen broodje en een banaan gegeten. Om kwart voor zeven verlieten we het hotel. Het was nog donker. We hebben eerst bij de bakker nog wat vers brood gekocht. Klokslag zeven uur liepen we het centrum uit. Het was bewolkt en de eerste ochtendschemer was zichtbaar. We sloten ons aan bij de grote meute, die op deze dag de oversteek over de Pyreneeën waagden.

Het bleek uiteindelijk een rat race te worden om een overnachtingsplek in Roncesvalles te bemachtigen. Wij deden er niet aan mee, maar uiteindelijk waren we toch precies op tijd voor een bed in een van de bijgebouwen van het klooster, namelijk iets na half vier, dat is minstens twee uur eerder dan verwacht. Door alle adrenaline en goede vorm ging Anja veel sneller dan verwacht. Er bleken nog meer dan honderd pelgrims achter ons te zitten, die allen per taxi afgevoerd werden naar een overnachtingsplaats elders.

Aan het begin van de dag was het bewolkt en donker. Geleidelijk aan werd het lichter. Aanvankelijk was de stijging nog licht, maar geleidelijk aan ging de weg steeds steiler omhoog. Na vijf kilometer passeerden we Honto. Daar hebben we nog wat extra water getapt. Op een gegeven moment gingen we een stukje van de asfaltweg af. We liepen hier over een vrij steil zigzag pad. Opeens kwam de zon door de wolken. We stegen boven de laaghangende wolken uit. Wat was dat mooi om zo in de ochtend boven de wolken uit te stijgen. Het uitzicht was geweldig.

Even verderop bereikten we de berghut Orisson. We hebben hier inmiddels meer dan 600 meter geklommen. He was tijd voor een korte rustpauze op het terras. We hebben hier koffie met Baskisch gebak genomen. Het was hier een drukte van belang. We moesten in de rij staan voor de toiletten. Na deze pauze gingen we weer verder omhoog. Het werd wel minder steil omhoog, soms zelfs weer even naar beneden. Er waren op dit gedeelte geen bomen meer. Het weer was prachtig, zonnig en lekker warm. In de dalen bleven de wolken de hele dag hangen. Dat was echt heel bijzonder en heel mooi. We hebben er van genoten.

Er volgden nog heel wat kilometers tot de top. Onderweg hebben we nog een paar keer gerust. Op een gegeven moment zagen we al de eerste vermoeide pelgrims. Een heel stuk voor de top zagen we iemand met een enorme kramp in de benen. We hadden met hem te doen, want er was nog een lange weg te gaan. Na een lange tijd over een asfaltweg gelopen te hebben, moesten we deze bij een kruis verlaten. Dat was heel goed aangegeven. Vanaf hier gingen we over bergpaden verder, maar ook dat was goed te doen. Even voor het hoogste punt kwamen we bij een waterpunt. Hier hebben we even gerust, vers water getapt en wat gegeten. Inmiddels waren we hier net de grens met Spanje gepasseerd. De wit rode routeaanduiding in Frankrijk maakte plaats voor gele pijlen in Spanje.

Na deze pauze moest we nog wat verder klimmen tot het hoogste punt. Het was gelukkig nergens lastig om te lopen. Na het hoogste punt volgde er nog een flinke afdaling. Deze was gelukkig op de meeste plekken niet al te steil. Het was een afwisseling van bergpaadjes met een stille slecht geasfalteerde weg. De wolken waren weer naderbij gekomen. Af en toe moesten we er weer even door heen.

Even na half vier kwamen we aan in Roncesvalles. Het was hier een drukte van belang. We gingen in de rij staan voor een overnachtingsplek. Er waren Nederlandse vrijwilligers die ons opvingen en die een ieder een gekleurd bordje gaven. Daarna moesten we nog een half uur wachten voordat onze kleur aan de beurt was en we ons konden inschrijven en we naar onze overnachtingsplek gebracht werden. We hoorden dat er ook een groot aantal pelgrims waren die op deze dag begonnen waren bij de berghut Orisson. Of ze hadden daar overnacht of ze waren in de vroege ochtend per taxi naar Orisson gebracht. Dan is het natuurlijk een stuk gemakkelijker om vroeg aan te komen in Roncesvalles.

Wij bleken nog net op tijd te zijn geweest voor een plekje. We kregen één van de laatste plekken van de overloop slaapzalen, die er oud, vies en muf uitzagen. De officiële herberg met 185 bedden was al helemaal vol. Eén van ons had een bed bovenop toegewezen gekregen, maar er was gelukkig een vriendelijke aardige jonge pelgrim die aanbood om boven te slapen, zodat we beiden beneden konden slapen.

We ontmoetten hier ook een Zuid-Afrikaanse vrouw die een hele volle rugzak had met veel gewicht. Ze was duidelijk niet ervaren in het pelgrimeren. Ze had bijvoorbeeld vier paar schoenen bij zich. Ze werd door een andere pelgrim geholpen om spullen uit te zoeken die ze niet nodig had en per post naar huis zou sturen. Uiteindelijk was dat meer dan vier kilo, wat een enorme verlichting voor haar betekende.

s ‘Avonds hebben we in het restaurant een pelgrims menu gegeten met hele grote groep. Het was leuk en gezellig om met heel veel nationaliteiten overal uit de wereld om tafel te zitten. Voor het avondeten waren we nog even in de mis geweest. Het was in het Spaans en we begrepen er niets van. Omdat we in Le Puy al uitgezegend waren als pelgrims zijn we er daarom er maar weer uitgelopen.

We zagen de bui al hangen voor de volgende dag. We wilden eigenlijk naar Zubiri lopen, maar het was zo verschrikkelijk druk en reserveren in privé overnachtingsplekken lukte al niet meer. Dat betekende dat er voor ons waarschijnlijk geen plaats meer zou zijn als wij aankwamen. We besloten daarom te proberen om in een eerder plaatsje een overnachting te reserveren. Dat lukte, er was nog een kamer vrij in een pensionnetje in Bizkaretta.

Ook hebben we na het avondeten nog enkele andere pelgrims ontmoet en er waren twee Slovenen die ons idee volgden om een overnachting in Bizkaretta te boeken. Zo tussen negen uur en half tien ging een ieder naar bed en wij deden dat ook met oordopjes in. Het duurde nog een behoorlijke tijd voordat we echt in slaap vielen, want de kamer was warm en bedompt en de dag was enerverend geweest.

vorigevolgende