El Acebo – Ponferrada (16 km)

vorigevolgende

Zaterdag 28 september 2019: El Acebo – Ponferrada (16 km)

We hadden een perfecte overnachting in El Acebo, heerlijke bedden, stil, vriendelijke gastvrouw, heerlijk ontbijt en niet duur. Wat kon je nog meer wensen. We ontbeten samen met Nieuw Zeelanders en hebben nog gezellig met hen gepraat.

We vertrokken iets na acht uur voor een korte etappe. Het was in het begin koud met wat lage wolken. Aan het begin van de etappe zaten we boven de laaghangende wolken. Dat was een prachtig gezicht. Ook zagen we tijdens onze pelgrims tocht voor het eerst wit gevroren stukken gras. Kortom het was echt herfst aan het worden.

We liepen eerst nog even El Acebo door, daarna ging de Camino door bergachtig terrein. Het was een afwisseling van heel goed beloopbare paden met hele rotsachtig en steenachtige stukken. Het was een afwisseling van vlakke stukken en afdalingen, die soms vrij steil naar beneden gingen. We mochten genieten van een mooie wandelroute door de bergen.

In het tweede wat grotere dorpje Molinaseca hebben we gepauzeerd op een mooi terras. We hebben daar koffie gedronken met tortilla en jus d’orange. We hebben daar ook een Nederlandse pelgrim uit Houten ontmoet. Hij was begin juni vanaf huis begonnen met de Camino. Net als Gijs liep hij de Camino ook als overgang naar het pensioen.

Na deze pauze liepen we verder naar Ponferrada. Eerst ging het nog over een voetpad langs een drukke weg. Daarna gingen we weer over een stillere route. We kwamen langs heel veel wijngaarden. De lokale bewoners waren druk bezig met de druivenoogst. In hele groepen waren ze druiven aan het plukken en die brachten ze in emmertjes naar wagens en karren die achter tractoren hingen. We zagen wagens vol met druiven.

We passeerden nog even het kleine dorpje Campo. Daar bogen we weer af richting Ponferrada. Er liepen op deze dag heel wat pelgrims in onze buurt. Vanaf de zuidkant kwamen we het centrum van Ponferrada binnen langs de Tempeliersburcht. We waren al wat voor twee uur op de plaats van bestemming. Maar nu begon de volgende uitdaging.

Bij de ingang van het appartement stond een aanwijzing dat het sleutel adres iets meer dan een kilometer van het appartement verwijderd is. Omdat we al met Whatsapp met de eigenaar gecommuniceerd hadden, stuurden we haar een berichtje dat we aangekomen waren. We hoorden eerst niets en daarom belde we haar op. Ze kon helaas nauwelijks Engels spreken.

De communicatie ging daarom verder via Whatsapp. Ze zou de sleutel met de auto langs komen brengen onderaan een trap, honderd meter vanaf het appartement. Maar eerst moesten we haar nog een kopie van ons paspoort sturen via Whatsapp. Daarna zou ze de sleutel binnen een kwartier brengen, maar dat duurde bijna een uur. Dat was geen prettige situatie waarin Gijs onderaan de trap op de sleutel zat te wachten terwijl Anja bij de ingang van het appartement bij onze rugzakken bleef en we elkaar niet konden zien. Achteraf gezien hadden we de sleutel beter zelf kunnen halen.

Toen we eenmaal binnen waren bleek het voor de prijs die we moesten betalen een prachtig appartement te zijn, privé kamer met gezamenlijke badkamer en gezamenlijke keuken en zithoek. Nadat we ons gedoucht hadden en het wasje gedaan hadden zijn we nog even in de kerk geweest. Deze kerk was niet bijzonder en viel ons tegen.

Daarna hebben we boodschappen gedaan en zelf gekookt. ’s Avonds waren wij de enigen in het appartement. Nadat we gegeten hadden hebben we weer eens een keer naar de televisie gekeken. We konden net zien hoe Sifan Hassan de gouden medaille op de tien kilometer won op het WK atletiek.

vorigevolgende