Fonfria – Samos (19 km)

vorigevolgende

Woensdag 2 oktober 2019: Fonfria – Samos (19 km)

Na een prima nachtrust in een mooie stille kamer in Fonfria hebben we ontbeten in het restaurant van onze verblijfplaats. Om acht uur waren we klaar voor vertrek. Het begon net een beetje licht te worden. In het begin was het nog nevelig en soms mistig. Later trokken de wolken wat omhoog, maar voorlopig was er niet veel zon te zien op deze dag.

De eerste paar kilometer waren nog vrij vlak. Daarna volgde een lange, soms even behoorlijke steile afdaling naar Triacastela. Tijdens deze afdaling hadden we goede gesprekken gehad met twee Nieuw Zeelandse stellen, ook Christenen. Van één van de echtparen woonde één van de kinderen in Nederland. Even voor Triacastela kwamen we langs een historisch honderden jaren oude kastanjeboom met zeer grillige vormen. Die moest natuurlijk nog even op de foto.

We merkten wel dat het niet zo handig was voor Anja’s linkervoet om lang met anderen op te lopen. Want dan pas je je tempo aan en let je minder goed op waar je je voeten neerzet. Met een gevoelige linker voet bleek dat niet zo handig te zijn. Dit betekende voor deze dag dat we vanaf Triacastela alle tijd hebben genomen met een aantal rustpauzes om zo de linker voet van Anja verder zoveel mogelijk te ontzien.

In het centrum van Triacastela hebben we koffie gedronken en daarna boodschappen gedaan. Het was licht gaan regenen, maar dat duurde niet lang. Vanuit Triacastela liepen we eerst enkele kilometers net naast een behoorlijk drukke weg. Ze waren bezig met het aanleggen van een nieuw wandelpad langs deze weg om zo de situatie wat geriefelijker en veiliger te maken voor pelgrims.

Vier kilometer na Triacastela bereikten we het volgende dorpje San Christovo. Hier gingen we gelukkig van de drukke weg af en door het centrum van het toch wel erg vervallen dorpje. We wilden daar lunchen, maar we vonden er geen geschikte bank. Toen zijn we even voorbij het dorpje San Christovo maar op een muurtje gaan zitten voor onze lunchpauze.

De rest van de etappe ging behoorlijk op en neer. Het was wel een mooie route over stille weggetjes en paadjes. We deden het rustig aan met nog een paar korte rustpauzes. Net voor Samos zagen we boven op de heuvel het klooster heel mooi liggen. Uiteindelijk waren we toch nog goed op tijd in Samos. We hadden hier een kamer in een pensionnetje gereserveerd. We hadden een simpele vrij kleine eigen kamer met gezamenlijke badkamer. Maar voor 25 euro kon je daar absoluut niet over klagen.

Nadat we ons gedoucht hadden en het wasje gedaan hadden, hebben we nog even achter het huis in de tuin gezeten. Het was er heerlijk want de zon was toch nog gaan schijnen. Ondertussen was Gijs even door Samos gelopen of er nog een geschikt restaurant was. Behalve een chique restaurant bijna een kilometer verderop was er niet veel te vinden. We besloten daarom in een snackbar te gaan eten en we namen daar een salade, een omelet en een broodje met ham.

We hadden in deze snackbar een goed gesprek met twee Amerikanen, een man en een vrouw. Ze waren wandelmaatjes van elkaar en geen echtpaar. Ze stelden zich niet voor met hun echte namen maar met hun trail namen, Cat en Pack. Het is namelijk in de Verenigde Staten vrij gebruikelijk om een trail naam te gebruiken op lange afstand wandelpaden. Dit inspireerde Anja om ook trail namen voor ons te bedenken. Anja noemde bijna meteen en spontaan Happy en Hippy.

Toen we van het eten teruggekomen waren, ontmoetten we in de keuken van het pension twee andere gasten. De ene man kwam uit Schotland en de andere man uit Brazilië. Ze liepen niet de Camino. Ze vertelden dat ze bezig waren met Real Estate handel in deze regio. Ze waren hier inmiddels al een maand. Omdat de Brexit voor hun een hot topic was heeft Gijs nog een heel tijdje met hen daarover gediscussieerd.

vorigevolgende