Ledigos – Bercianos del Real Camino (27 km)

vorigevolgende

Vrijdag 20 september 2019: Ledigos – Bercianos del Real Camino (27 km)

Gijs was behoorlijk verkouden geworden. Het hield hem wat uit de slaap. Verder hadden we een goede nachtrust in dit verblijf in Ledigos. Om zeven uur zaten we al weer aan een stevig ontbijt met een omelet (tortilla). Om half acht gingen we op weg. Het was nog bijna helemaal donker, maar de eerste kilometer was het nog asfalt en daardoor was dit niet zo’n probleem.

Wij volgden de route door de velden zoals deze in de Rother gids staat. Deze route ging door de velden maar bleek nauwelijks meer in gebruik. Met de maps.me kaart op onze mobiel kwam alles toch weer goed en kwamen we in Terradillos de los Templarios weer op de officiële route. Alleen waren er op dit eerste deel wel erg veel stenen voor Anja’s linker voet, waardoor Anja al weer vroeg last kreeg van die voet, terwijl wij op deze dag een lange weg te gaan hadden. We hebben op dit gedeelte wel kunnen genieten van een mooie zonsopgang.

Nadat we het eerste plaatsje weer achter ons lieten begon de lucht wat donkerder te worden. In het volgende plaatsje, Moratinos, stopten we nog niet want het was nog te vroeg voor een koffie stop. Net voor het volgende plaatsje werd er voor het dorpje reclame gemaakt voor de tweede bar. Kort hierna begon het wat te regenen. Gijs trok meteen zijn regenjas aan, maar Anja had daar nog geen zin. Anja bleek gelijk te hebben want de regen zette nog niet door.

Ondanks de reclame langs de weg gingen we toch naar de eerste bar. Dat bleek een goede beslissing want meteen nadat we daar aangekomen hadden begon het even stevig te regenen. We kwamen hier weer heel veel pelgrims tegen. We hadden geluk want toen we na de koffie wilden vertrekken was het weer droog. De lucht was nog wel heel erg dreigend, maar we hebben de regenpakken niet aangedaan in tegenstelling tot wat anderen deden. Dat bleek de goede beslissing te zijn, want behoudens een paar druppels en wat onweer in de verte bleef het droog. Later werd het zonniger en toch nog zo’n 26 graden.

Net na San Nicolas del Real Camino moesten we een keuze maken welke route we zouden nemen, de kortere vlak langs een drukkere weg of de iets langere door de velden. Wij kozen voor de iets langere omdat deze route veel aantrekkelijker en rustiger was. De meeste pelgrims deden hetzelfde.

Een paar kilometer voor Sahagun kwamen wij bij een kapelletje en even daarna een oude poort. Hier claimen ze dat je halverwege de Camino Frances bent. Dan moet je wel rekenen vanaf Roncevalles en niet vanaf St Jean Pied de Port. Maar voor Spanjaarden is Roncevalles het echte beginpunt van de Camino Frances. We hebben hier nog even gesproken met het Duitse echtpaar dat we eerder in Hornillos ontmoet hadden.

Sahagun was een oud stadje. Daar hebben we boodschappen gedaan en wat gegeten. Vanaf Sahagun was het nog elf kilometer lopen over een saaie vlakke route. De eerste vijf kilometer tot Calzada del Coto liepen over een pad vlak langs een weg met wat verkeer. Daarna was het nog zes kilometer over een niet al te breed, maar goed te belopen steenslag pad langs een stille landweg. Er was over de laatste zes kilometer steeds een bomenrij langs het pad terwijl de omgeving verder ongeveer helemaal kaal was. Door deze bomenrij konden we toch nog aardig wat in de schaduw lopen.

De vermoeidheid sloeg met name bij Anja wel toe vanwege haar zere linkervoet. We hebben het daarom rustig aangedaan. Net na vieren waren we bij onze eindbestemming. Ook op deze dag hadden we een vrij klein klassiek kamertje voor onszelf met gedeelde badkamer en toilet.

Na onze dagelijkse plichten hebben we op het terras van deze herberg gezeten en wat gedronken. We ontmoetten hier weer de Ierse vrouw, Mary. Zij verbleef in dezelfde herberg. Ze vertelde dat ze nog enkele dagen verder ging tot Leon. Wel nam ze af en toe een stukje taxi omdat ze de afstanden wat te lang voor haarzelf vond. Daarna hebben we ook nog een heel gesprek gehad met een Amerikaans echtpaar uit Rhode Island.

We zijn in de avond uit eten geweest naar een restaurant een paar honderd meter verderop en hebben daar een pelgrims menu genomen. Ook de Ierse vrouw, Mary, ging hier heen om een aantal vrienden te ontmoeten. We waren daar nog niet binnen toen er een hevige stortbui losbrak. Anja moest toch nog even de regen trotseren om een regenboog te kunnen fotograferen. Na het eten zijn we via een klein parkje teruggelopen naar onze overnachtingsplaats.

vorigevolgende