Belorado – Santovenia de Oca (28,5 km)

vorigevolgende

Donderdag 12 september 2019: Belorado – Santovenia de Oca (28,5 km)

Met twee andere gasten op dezelfde kamer hebben we toch prima kunnen slapen in de herberg in Belorado, want het was lekker koel en er was geen gesnurk. Om half zeven stonden we op en om zeven uur zaten we aan het ontbijt. We vertrokken iets na half acht. Het was nog wat schemerig, bewolkt en fris. De zon kwam pas veel later door en uiteindelijk werd het toch nog ruim 20 graden.

We moesten eerst helemaal door Belorado lopen, dat was toch wel enkele kilometers in totaal. Op het eerste deel van deze etappe kwamen we na Belorado nog door verschillende kleine dorpjes. Al deze dorpjes zagen er toch wel oud en vervallen uit. Het ging heel geleidelijk aan licht omhoog maar de weg was absoluut niet moeilijk. Als je terugkeek had je mooie uitzichten over de achter ons gelegen gebieden.

In het laatste dorpje, Villafranca Montes de Oca, bijna halverwege de etappe hebben we een pauze genomen. Bij een bakker kochten we een kop koffie en een belegd broodje, dat we op het terras opgegeten hebben. Wij waren zeker niet de enige pelgrims die op dit idee kwamen, hetgeen betekende dat we een heel tijdje in de rij moesten staan voordat we de koffie en het broodje kregen.

Inmiddels was de zon helemaal door. De routebeschrijving gaf aan dat we een steile klim en korte steile afdaling zouden krijgen. Dat viel toch wel erg mee. De klim was wel stevig maar niet echt steil en ook de korte afdaling viel erg mee. Nadat we het dorpje uitliepen begon die klim meteen. Het landschap was hier heel anders. We liepen in de rest van de etappe niet meer door akkers maar voornamelijk in het bos. Op hele stukken waren de bomen niet al te hoog zodat we dan toch nog veel in de zon liepen. Op het hoogste punt aangekomen, volgde er bijna meteen de aangegeven korte niet al te steile afdaling gevolgd door weer een korte klim.

Op dit punt, meer dan tien kilometer voor het einde van de etappe was het gedaan met stevig klimmen en dalen. Er volgde namelijk een heel geleidelijke afdaling naar San Juan de Ortega. Onderweg was er een leuke picknick plaats gemaakt met boomstammetjes, waar we nog wat gegeten hadden. Er stond hier ook een auto met een karretje, waar je nog wat eten en drinken kon kopen. Wij hadden al genoeg spullen bij ons en maakten van deze gelegenheid geen gebruik.

Hierna zijn we in een keer doorgelopen naar het eindpunt. We liepen hele stukken min of meer samen op met een hele groep Duitse pelgrims. In San Juan de Ortega weken we af van de officiële route. Het was vanaf dit punt nog zo’n drie kilometer lopen naar onze overnachtingsplek in Santovenia de Oca. Ook dit stuk kende niet veel heuvels.

Bij aankomst was het inmiddels bijna vier uur. Wij waren daardoor één van de laatsten die aankwamen, wat betekende dat opa en oma weer boven moesten liggen op een stapelbed. De kinderen van de eigenaars schreven ons in en wezen ons de plek waar we konden slapen.

Nadat we ons gedoucht hadden en het wasje gedaan hadden, hebben we nog een hele tijd op het terras buiten gezeten. Daar hebben we nog uitgebreid gesproken met een Duitse vrouw en een Zweedse man. Het avondeten was prima. We werden heel goed bediend door de elfjarige dochter van de eigenaar. Tijdens het avondeten zetten we het gesprek voort met de Duitse vrouw en de Zweedse man die bij ons aan tafel kwamen zitten.

Tegen tien uur gingen we slapen, maar het was beneden nog erg rumoerig, omdat de bar nog open was. Ook kon daardoor het raam naar buiten niet open, omdat er dan nog meer lawaai naar binnenkwam. Gijs sliep aan het begin nog wel even, maar werd wat later ook weer wakker. Na middernacht werd het steeds luidruchtiger en geanimeerder, want de alcohol miste blijkbaar zijn uitwerking niet. Pas om twee uur werd het rustig en dat is veel te laat voor pelgrims die vroeg willen opstaan en vertrekken.

vorigevolgende