Westkapelle – Vlissingen (18,5 km)

vorigevolgende

Vrijdag 11 juni 2021: Westkapelle – Vlissingen (18,5 km)

Dit was alweer de laatste dag van onze vijfdaagse wandel midweek langs het Kustpad. Vlissingen was een mooi punt om te eindigen. Daarna gaat de route verder in Zeeuws Vlaanderen en België. Dat zal een langere reis van huis betekenen. Daarom zijn we in het vervolg om wat langere wandelvakanties te nemen.

In de ochtend hebben we eerst onze spullen ingepakt en uitgecheckt bij het bungalowpark Port Zélande. Daarna zijn we met de auto naar Vlissingen gereden en hebben onze auto daar op een P&R parkeerplaats achter gelaten. Vervolgens zijn we per trein en bus naar Westkapelle gereisd. Het was deze ochtend bewolkt en mistig en wat killer dan de afgelopen dagen. Pas later op de middag kwam de zon door en werd het toch nog heerlijk weer.

In Westkapelle gingen we meteen de dijk op. We kwamen meteen langs een oorlogsmonument, waar beschreven werd dat de dijken op deze plek in de tweede wereldoorlog door de geallieerden gebombardeerd waren, zodat Walcheren onder water kwam staan. Het was inmiddels lunchtijd. Na een kleine kilometer lopen passeerden we een bankje in de luwte met mooi uitzicht over de Westkapelsche Kreek. Dit was een mooi plekje voor onze eerste lunchpauze.

Na de lunch daalden we of naar de Westkapelsche Kreek. We liepen een stukje langs het water op en staken daarna via een fietspad door naar de duinen. Vervolgens liepen we op een nogal heuvelachtig gravelpad over de toppen van de duinen. Soms was het wel even behoorlijk zanderig. Onderweg kwamen we langs een bruiloftsfeest op één van de paviljoens langs het strand.

Bij Zoutelande gingen we een stukje door het binnenland om even later weer via de duinen naar het centrum van Zoutelande af te dalen. Daar passeerden we een eeuwen oude kerk. Aan de voorkant van de gevel zag je dat het hier vroeger veel lager was. De dichtgemetselde deur van de kerk was namelijk grotendeels onder de aardoppervlakte verdwenen. We kwamen door het centrum met menig winkeltje voor toeristen. De terrassen waren ook goed gevuld.

Al snel gingen we weer de duinen in. We passeerden een paar bunkers. De laatste bunker was omgevormd tot een museum, maar vanwege de corona tijd nog gesloten.
Het werd nog heuvelachtiger en de duinen werden steeds hoger. De wind waaide van zee tegen de duinen op. Kortom een mooie plek voor paragliders om heel lang in de lucht te blijven hangen. De zon begon iets door te komen, dus de eerste zweetdruppels begonnen tevoorschijn te komen. En het lichaam vroeg om extra energie. Kortom een mooi plekje om onze tweede lunchpauze te houden met uitzicht over de zee.

We daalden weer wat af naar de volgende strandopgang en daar moesten we via een hele lange trap helemaal naar beneden. Vervolgens ging het Kustpad een stuk door bosgebied met prachtige vogelgeluid. Een paar kilometer gingen we weer de duinen op. Vervolgens kregen we een betonnen pad over de kam va de duinen, De duinen waren inmiddels minder hoog maar nog steeds was het pad behoorlijk heuvelachtig.

Ruim 2 kilometer verder gingen we het strand op wat we een kleine twee kilometer moesten volgen. Dat werd twee kilometer lang echt ploeteren door het mulle zand of het zachte zand bij de zee. Na dit zware stuk gingen we een dijk op. Een stukje verder bereikten we de boulevard van Vlissingen.

De boulevard had een lengte van ruim twee kilometer. Het eindigde bij het standbeeld van Michel de Ruyter. Via een sluis overgang kwamen we op een asfaltpad langs de kust tot bij de haven. Daar staken we via een andere sluis overgang door naar het station van Vlissingen, het eindpunt van de etappe. Na aankomst zijn we met de auto naar huis gereden na een prachtige wandel midweek.

vorigevolgende