Zevenhoven – Woubrugge (19,5 km)

vorigevolgende

Dinsdag 4 september 2018: Zevenhoven – Woubrugge (19,5 km)

Na een goede nachtrust en stevig ontbijt waren we klaar voor de laatste etappe van het Marskramerpad, wat de nodige uitdagingen bleek te hebben. Aangezien er later in de middag stevige buien voorspeld werden, besloten we al vroeg op pad te gaan. Om acht uur verlieten we ons hotel richting het station van Leiden. We gingen eerst met de trein naar Alphen aan de Rijn en daarna met de bus naar Zevenhoven. In de bus kwamen onderweg niet minder dan 3 controleurs binnen om zo’n vier passagiers te controleren of ze wel ingecheckt waren. Een van deze controleurs was zeer geïnteresseerd in onze wandelavonturen.

Tegen half tien waren we klaar voor de start. Het was nog nevelig maar zeer zacht en zwoel voor september. Later kwam de zon volop door en werd het echt warm. We liepen Zevenhoven al snel uit. Via een fietspad liepen we naar Noordeinde. Noordeinde had een Lourdesgrot, waar het Marskramerpad niet helemaal langs kwam. Wij besloten daarom onze route hier iets te veranderen (ook zo ingetekend in het bijgevoegde kaartje) om langs de Lourdesgrot te lopen. Deze was echt prachtig aangelegd. Daarna maakten we nog een rondje door de stille tuin om vervolgens weer door te lopen naar het officiële Marskramerpad.

We liepen Noordeinde uit via een hele rustige asfaltweg. Na ongeveer een kilometer, net voor de kruising met een wat drukkere weg, werden we naar een graspad geleid. We moesten hier een heel aantal hekken met overstapjes. We liepen hier heel mooi langs het water. Een kilometer verder was dit weer voorbij. We staken de vaart over naar Nieuwveen. Daar hebben we bij de Coop proviand gekocht voor onze lunch.

Na deze inkopen kwamen we alweer snel op een graspad met hekken en overstapjes, dat midden door Nieuwveen heenliep. Bij de Hazeweg kwamen we voor een onaangename verrassing te staan. Ook hier was er weer een behoorlijk hoog hek met een overstapje. Alleen was hier het overstapje aan een kant verwijderd. Dat leek zeer bewust gedaan te zijn. Er liepen hier paarden en zeer waarschijnlijk wilde de eigenaar daarom niet dat we door het weiland liepen. Wat nu? We keken even goed op de kaart en besloten maar via de iets noordelijk gelegen weg te gaan lopen. Dit was een niet al te aangename weg, maar ja we hadden geen keuze. Een klein kilometer verder konden we weer terug naar het Marskramerpad richting de Sfeerstal. We hebben dit ook op het bijgevoegde kaartje ingetekend.

We liepen nu weer een heel stuk over verharde weg langs de Sfeerstal en midden tussen een golfterrein door. We bereikten Papenveer waar we door een rustige woonwijk met fraaie huizen en tuinen geleid werden. Wat verder bereikten we een tegelpad, de Smidskade. Dat was een mooi pad vlak langs het water en verderop langs de Langeraarsche Plassen. Hier kregen we met de tweede uitdaging van de dag te maken. Er waren namelijk werkzaamheden aan de dijk. Wij konden er wel gemakkelijk langs door even onderlangs over een breder pad te lopen en daarna de dijk weer op de gaan om zo onze weg te vervolgen. We kregen een opmerking van de werklui dat het niet de bedoeling was om hier langs te lopen vanwege werkzaamheden, maar wij hadden geen enkel bord gezien dat we hier niet in zouden mogen. We zijn dus maar gewoon doorgelopen richting Langeraar. Daar zagen we een mooie picknickbank voor onze lunch.

Na onze lunch vervolgden we onze weg, eerst weer over een smal tegelpad en daarna een stil asfaltweggetje langs het water op richting Rijnsaterwoude. Net voor de N207 werden we even van de asfaltweg afgeleid naar een graspaadje dat overwoekert was met gras maar ook brandnetels en distels. Daar kwam Anja wel te pas met haar korte broek. We gingen via een geheel nieuw pad langs het water onder de N207 door. We kwamen via een leuk schelpenpaadje Rijnsaterwoude binnen. Er volgde weer een rustige asfaltweg totdat we een kilometer verder de polder ingeleid werden.

Het eerste stuk door de polder ging nog over een onverhard landweggetje. Dat werd gevolgd door een graspad. Op een gegeven moment moesten we de brede sloot oversteken en langs de andere kant weer een stukje terug. Maar ja het pad was er een heel stuk niet meer. Het was kort geleden over een lengte van een paar honderd meter omgeploegd. Wij ging maar iets verder van de sloot af door de akker. Even verder moesten we weer een sloot over via een smal bruggetje. Daarna moesten we langs deze sloot op richting Woubrugge lopen. De routebordjes van de verschillende wandelroutes waren er allemaal, maar een pad was er niet meer. We hebben daarom maar kort langs de uien en de aardappels over een soms erg hobbelige berm gelopen. Dat duurde wel 1,5 km en dat vond met name Anja niet prettig. Het had er alle schijn van dat de boeren hier sterk wilden ontmoedigen dat wandelaars nog langs hun landerijen op liepen.

Na dit avontuur bereikten we Woubrugge. Tussen een schuur en huis door kwamen we weer op de openbare weg. Vanaf dit punt was het niet ver meer naar het einde van de etappe en daarmee het einde van het Marskramerpad. Daarna zijn we weer met de auto naar huis gereden.

vorigevolgende