Beilen – Kamp Westerbork (15,5 km)

vorigeeinde

11 september 2020 Beilen – Kamp Westerbork (15,5 km)

Vier dagen later liepen we de laatste etappe van het Westerborkpad. Het was opnieuw prima wandelweer, droog, zonnige perioden en bijna 20 graden. Vooraf hadden we een bezoek gereserveerd aan het herinneringscentrum in Hooghalen. Om half tien in de ochtend waren we weer bij het station in Beilen, zodat we ruim de tijd hadden om op de geplande tijd van half twee in het herinneringscentrum te zijn.

De eerste kilometers gingen door Beilen. Al snel waren we bij de psychiatrische inrichting Beileroord, waar tijdens de tweede wereldoorlog ook een aantal Joden zijn afgevoerd. Het terrein van deze inrichting was afgesloten voor publiek, waarschijnlijk vanwege de corona crisis. We hebben daarom een alternatieve route gelopen. Deze route staat aangegeven op ons kaartje rechts. Wat verder in Beilen kwamen we langs een Joodse begraafplaats, die afgesloten was voor publiek. Wel konden we het bekijken over een heg heen.

Na enkele kilometers gelopen te hebben verlieten we Beilen. Er volgde zo’n vier kilometer over een fietspad langs een vrij drukke weg. Even voor Beilen maakten we nog een ommetje over het Heuvinger zand. Dit was een bosgebied met aan het einde nog een klein stukje hei. Bij het Heuvingerzand kwamen we langs een picknickbank waar we even gerust hebben en wat gegeten hebben. Nadat we het bos verlieten was het nog ongeveer één kilometer naar Hooghalen. Van het voormalige station van Hooghalen was niets meer te zien.

Vanaf Hooghalen liepen we over het pad waar vroeger de spoorlijn naar Kamp Westerbork liep. We kwamen eerst langs een Roompot bungalow park. Daarna gingen we het bos in. Hier werd je pas echt goed geconfronteerd met de verschrikkingen van de tweede wereld oorlog. Voor elke trein die Joodse gevangenen (en ook een aantal Sinti gevangenen) naar de vernietigingskampen en concentratiekampen in Duitsland en Auschwitz bracht stond een biels recht op geplaatst. Op deze biels stond de datum en het aantal gevangen dat op die dag per trein afgevoerd werd. De rij met bielzen ging door totdat je in het voormalige kamp Westerbork aankwam.

Een paar kilometer na Hooghalen kwamen we bij het herinneringscentrum aan. We waren nog wat te vroeg en hebben daarom eerst nog even op een bankje gezeten en een appel gegeten. Daarna zijn we naar binnen gegaan. We kregen daar ook een oorkonde dat we het Westerborkpad gelopen hebben. Als eerst hebben we de film gezien die tijdens de tweede wereldoorlog van het kamp gemaakt is.

Daarna gingen we naar het museum deel, waar we een goede indruk kregen hoe het kamp Westerbork er uitzag. Er waren ook veel verhalen te beluisteren van vele ooggetuigen hoe het leven in het kamp Westerbork was. Dit was erg indrukwekkend. Aan het einde van de tour werd ook nog kort getoond dat het kamp Westerbork na de tweede wereldoorlog onder andere gebruikt werd voor het gevangen zetten van NSB’ers en later als opvang van soldaten en Molukkers die uit Nederlands Indië kwamen na het onafhankelijk worden van Indonesië.

In dit museum kwamen we Annet weer tegen. Nu was ze samen met haar man, die het laatste stukje meeliep, ook al had hij nog steeds last van een scheenbeenblessure. Het derde gedeelte van het herinneringscentrum liet zien hoe het de Joden na de oorlog verging die de tweede wereld oorlog overleefd hadden. Ook dat was absoluut geen vrolijk verhaal. Dit alles drong diep tot ons door.

Na het bezoek aan het herinneringscentrum was het nog zo’n drie kilometer lopen naar het voormalige kamp Westerbork. De route ging over een breed asfaltfietspad dat aangelegd was over de voormalige spoorlijn. Bij de ingang van het voormalige kamp Westerbork stond het huis waar de voormalige commandant gewoond had. Het was helemaal ingepakt in glas om het zo te conserveren. Aan het einde van het voormalige kamp Westerbork was het bekende plaatje met de spoorlijn, waarvan de rails opgekruld naar boven stonden. Dat was ook het eindpunt van het Westerborkpad. Op het terrein hebben we ook het monument met de meer dan honderduizend steentjes bekeken, een steentje voor ieder slachtoffer van het kamp Westerbork.

Na dit indrukwekkende bezoek zijn we teruggelopen naar Hooghalen. Dat was bijna vijf kilometer extra. Vanaf Hooghalen zijn we met de bus teruggereisd naar het station van Beilen, waar onze auto op het P+R terrein geparkeerd stond. Daarna zijn we weer naar huis gereden. Tegen acht uur in de avond waren we weer thuis na een lange enerverende dag.

vorigeeinde