Woeste Hoeve – Het Leesten (13 km)

vorigevolgende

Zaterdag 22 juni 2019: Woeste Hoeve – Het Leesten (13 km)

Inmiddels was dit al weer de vijfde etappe van 2019. Het was deze keer een werkelijk perfecte wandeldag, zon, wat kleine wolkjes en ruim 20 graden. De natuur was ook op zijn mooist. De overvloedige regen van juni heeft daar zeker aan bijgedragen. Toch was er op deze dag een niet al te grote groep, omdat er bijvoorbeeld heel wat trouwe wandelaars op vakantie waren.

Na de koffie en een korte dagopening vertrokken we met een elftal enthousiaste wandelaars naar de etappe van deze dag. We reden eerst naar ons eindpunt op Het Leesten. Daar lieten we drie auto’s achter. Met de overige drie auto’s reden we via een toeristisch route naar het beginpunt bij de Woeste Hoeve. Daar was een prachtige schaduwplek om de auto’s te parkeren. Helaas was dit privé terrein. We hebben de auto’s daarom maar aan de weg geparkeerd.

Rond half elf vertrokken we voor onze etappe. De eerste honderden meters gingen over een fietspad. We moesten daar toch even goed opletten voor de snelle jongens, racefietsen en e-bikes. Daarna zijn we nog even langs de Woeste Hoefweg gelopen, alvorens we het bos indoken. De eerste kilometers gingen over een prima begaanbaar bospad door een niet al te dicht bos. Het bos was echt prachtig groen. Dit was een ideaal stuk voor enkele diepgaande gesprekken.

We staken de Krimweg over. Er volgde nog enkele kilometers brede bospaden. Zo af en toe was het hier even lichtglooiend maar prima te lopen. Nadat we de Berg en Dalweg overgestoken waren, zagen we een aantal boomstammen om op te zitten. Een prima plek voor onze lunch en doordat het bos hier wat dichter was, was dit ook een prima gelegenheid om je even terug te trekken.

Na onze lunch liepen we nog een paar kilometer of brede bospaden, totdat we het mooiste deel van de etappe bereikten. We moesten hier in ganzepas een paar kilometer over een nogal heuvelachtig en zeer kronkelig pad, dat over een smalle heuvelrug ging. Op een gegeven moment liepen we meer dan twintig meter hoger dan het omliggend gebied. We hoorden de woorden “hoogtevrees” al in de groep vallen. Daarna volgde er toch wel een paar afdalingen die voor sommigen de nodige uitdagingen bezorgden. Maar het was de moeite waard en een plek om nog eens naar terug te keren.

Nadat we dit heuvelachtige parkoers verlieten zijn we even gestopt om wat bij te komen voor de laatste kilometers naar Het Leesten. Die waren niet al te moeilijk meer. Het was nog wel wat heuvelachtig. Het laatste stuk vlakbij Het Leesten was erg mooi met een afwisseling van bos en heide. We hebben de etappe gezellig afgesloten op het terras van de kiosk op Het Leesten. Daarna was er toch nog even een uitdaging voor iemand, omdat de sleutel zich nog ergens bij het beginpunt van de etappe bevond. De flexibiliteit in de groep zorgde ervoor dat ook dit weer snel opgelost werd. Zo kwam er weer een einde aan een mooie en gezellige wandeltocht.

vorigevolgende