Rozendaal – Posbank (10 km)

vorigevolgende

Zaterdag 13 oktober 2018: Rozendaal – Posbank (10 km)

Het kon in 2018 niet op. Opnieuw een onvervalste zonnige zomerse dag en dat half oktober. En dan daarbij hadden wij ook nog eens één van de mooiste, heuvelrijkste wandelingen op de Veluwe. De deelnemers (15 in totaal) van deze dag kwamen zo rond half tien met stralende gezichten en in zomerse kledij bij ons binnendruppelen. Een van de deelnemers had een heerlijke smeuïge cake gebakken voor bij de koffie en de thee. Dit gleed bij iedereen heerlijk naar binnen. Na de korte dagopening kregen Anja en Gijs van de groep een mooie bos bloemen van de groep ter attentie van de organisatie. Dit werd vanzelfsprekend uitermate gewaardeerd.

Tegen tien uur vertrokken we met z’n allen richting de Posbank met de navigatie ingesteld naar het eindpunt bij de Posbank. We hadden deze keer de teugel wat laten vieren en reden nu eens niet met z’n allen achter elkaar aan. Maar wat bleek, niet alle navigatiesystemen leidden ons naar dezelfde plek. Gijs en Anja vertrokken als laatste, maar kwamen wel als eerste aan. Dat verwonderde ons, temeer omdat we nu ook weer niet extreem hard hadden gereden. De meeste wandelaars volgden kort na Gijs en Anja. Maar enkelen zwierven nog rond ergens langs de mooie Beekhuizenseweg om alvast wat te genieten van de omgeving. Na een paar telefoontjes en wat richting aanwijzingen was een ieder uiteindelijk toch om elf uur op de parkeerplaats bij de Posbank. Vanaf hier zijn we met drie auto’s naar het kasteel in Rozendaal gereden waar het beginpunt van de etappe was.

Toen we parkeerden in Rozendaal, keken we meteen al uit op het kasteel van Rozendaal en de prachtige tuinen met vijvers en herfstkleuren, die schitterden in de lage herfstzon. Het was nog even passen en meten om de auto’s precies goed te parkeren. Daarna waren we dan uiteindelijk toch echt klaar voor vertrek. Al heel snel verlieten we de gebaande wegen over een mooi paadje langs een oude school en een mooi paardenweitje in een prachtige glooiende omgeving, die getooid was in herfstkleuren. Voor het eerste deel van de etappe volgden we het Maarten van Rossumpad.

Het duurde niet lang en de eerste heuvel diende zich al aan. We gingen even stevig omhoog het bos in. Op een open plek lieten we het uitzichtpunt toch maar even links liggen en gingen we weer het bos in. Even verder passeerden we een paar weilandjes, een sportterrein en weer een stukje bos totdat we een van de villawijken van Rozendaal bereikten. Daar lag het vol met eikendopjes. Dit deed iets met een aantal mannen. Er volgde een heus kampgevecht. Wie kon het hardst fluiten. Wie kon dat op de meest authentieke manier doen. Wie kon de meeste aandacht krijgen. De honden in de buurt blaften luid mee met dit concert.

Niet veel verder verlieten we de bewoonde wereld weer. We bereikten een prachtige grote vijver met een waterval aan het einde. Er stonden hier ook een heel aantal lege bankjes. Kortom een ideale plek voor onze lunch. Nadat we de inwendige mens versterkt hadden liepen we verder langs de vijver op tot bij de waterval. Daar leek het er op dat een van onze deelnemers wel een verfrissende duik zou willen nemen.

De groep had er nu toch echt zin in om eindelijk de echte Veluwse heuvels te trotseren. Om de groep toch weer even bij elkaar te krijgen werden de eersten even tot de orde geroepen en volgde als laatsten langs de mooie sprengen, die hier als het ware door een kloof gingen. Hierna volgde dan toch de echte klim naar de Zijpenberg, alhoewel ook dat allemaal best meeviel, want het ging in stukjes omhoog. Wat ons hier ook opviel waren de enkele zeer mooi gekleurde rode paddenstoelen met witte stippen. Die moesten echt van boven tot onder vereeuwigd worden.

Op een gegeven moment kwamen we aan de rand van de heide. Hier was het nog even omhoog over een fietspad tot de top van de Zijpenberg. Er was hier een bijzonder mooi uitkijkpunt, waar een ieder toch wel even van wilde genieten. Na deze ingelaste pauze gingen we naar beneden, het Herikhuizerveld in. Dat ging met trappetjes over een nogal zanderig pad. Daarna was het toch even ploeteren door het zand, maar de omgeving was prachtig. De zon scheen hier volop en liet menig zweetdruppeltje rollen. Dat werd nog meer toen bleek dat de wandelleiding had besloten dat er nog een extra rondje door dit gebied gemaakt moest worden en er weer een heuse klim volgde.

Hierna gingen we een wat kleiner paadje op dicht bij de zuidwestrand van het Herikhuizerveld. Op een gegeven moment vervaagde het pad ineens, maar na honderd meter door het veld bereikten we weer een pad. We gingen het bos weer in, en daar volgde weer een klim, die door de eersten in hoog tempo afgelegd moest worden. Daarbij maakten de omstanders de nodige opmerkingen. Na de route door het bos staken we Schietbergerweg over. Hier begonnen we aan onze allerlaatste klim van de dag, die over een vrij smal paadje liep met heel wat trappetjes. Het was de zwaarste klim van de dag door een prachtig heidegebied. Wat was het hier mooi.

Nadat we boven waren keken we nog even terug over het zeer heuvelachtige heide gebied. Nog een paar honderd meter lopen en we waren bij het restaurant op de Posbank. Het was enorm druk op het terras. Uiteindelijk hebben we twee plekjes gevonden. Daar hebben we wat stoelen bijgeschoven, zodat we er met z’n allen konden zitten om zo nog gezellig wat na te kunnen genieten van elkaar, de mooie etappe en het mooie weer. Daarna zijn we via Rozendaal weer voldaan en met de nodige klimmeters in de benen terug gereden huis.

vorigevolgende