Zaterdag 13 juli 2024: Kandersteg richting Hohtürli vv (20 km)
Op vrijdag 12 juli heb ik een rustdag gehouden. Om tien uur vertrok ik uit het hotel van Lauterbrunnen. Het was op deze dag wisselvallig met regen en ook onweer en dus de goede dag om een rustdag te houden. Ik ben eerst naar Spiez gereisd en aldaar het slot bezocht. Hier werd de hele geschiedenis van deze regio uit de doeken gedaan. Er waren een aantal mooie oude voorwerpen.
Daarna ben ik naar Frutigen gereisd, waar ik een hotelkamer gereserveerd had. Vanwege de aanwezige sneeuw zag ik het niet zitten om zowel de Sefinenfurgge en de Hohtuerli te passeren. Daarom had ik mijn plan aangepast. In de avond ben ik in een nabijgelegen restaurant uit eten geweest.
Na deze rustdag had ik een goede frisse nacht in het hotel in Frutigen. Na het ontbijt en een paar boodschappen voor de lunch ben ik met de trein naar Kandersteg gereisd. Het was nog zwaar bewolkt en vrij fris.
In Kandersteg (ruim 1150 meter boven zeeniveau) begon ik met de wandeling richting Oeschinersee. Toen ik Kandersteg uitging kwam ik al snel in de wolken. Het zicht was nauwelijks 50 meter. Ook viel er eerst nog wat lichte motregen. Mijn haren werden nat maar mijn kleding nauwelijks.
In Kandersteg was het nog vrij vlak. Daarna ging ik een stuk stevig omhoog. In de buurt van de Oeschinersee werd het weer vrij vlak. Ik zag vrij wel niets van het prachtige meer, het lag helemaal in de mist, erg teleurstellend. Wel waren er al heel wat wandelaars.
Nadat ik van het meer afging kwam er een hele groep vrij jonge Zwitsers voorbij. Later haalde ik ze weer in en rustten we gelijktijdig. Zij gingen naar de naar de Bluemlisalphütte. Die probeerde ik begin juni te reserveren maar was toen al vol. Zij vertelden mij dat wanneer je naar deze hut wilde gaan, de reservering al in januari gemaakt moest worden Achteraf gezien had ik er toch niet kunnen komen vanaf Griesalp (waar ik vandaan zou gekomen zijn), dit vanwege de sneeuw. Je kon er op dit moment alleen maar vanaf Kandersteg komen.
Het werd steeds drukker met wandelaars die naar boven gingen. Ook kwamen er een aantal terug. Na een stevige klim in de mist kwam ik bij Unterbargli. Het restaurant was al druk. Ik dacht om eerst nog een klein half uurtje door te lopen naar Oberbargli waar ook een restaurant zou zijn .
De tocht naar Oberbargli was redelijk steenachtig en soms erg steil. Ook moest ik een paar honderd meter lopen op een pad van een meter breed met loodrechte afgronden. Bij Oberbargli bleek het restaurant dicht te zijn, dus geen koffie maar in plaats daarvan eigen spullen uit de rugzak. Er waren namelijk wel picknickbanken. Inmiddels zat ik al op ruim 1900 meter.
Na deze rustpauze werd het een echt steenachtig bergpad. Ik liep nog steeds in de mist, maar het zicht verbeterde wel iets. Ook waren hier vlakkere stukken maar ook hele steile stukken. Je merkte duidelijk dat je steeds hoger kwam want de begroeiing werd steeds lager en er waren ook steeds minder bloemen.
Op een gegeven moment moest ik een paar honderd meter over een smalle richel, die nog geen 50 centimeter breed was met aan de ene kant een diepe ravijn en aan de andere kant een afgrondje van slechts een aantal meters. Voor de veiligheid liep ik maar dichter aan de kant waar geen diep ravijn was.
Iets verderop kwam ik weer op een wat vlakker gedeelte. Inmiddels was ik ruim 2400 meter boven zeeniveau. Dit was voor mij het eindpunt van deze dag. Nog 300 meter klimmen naar de hut en daarna helemaal terug vond ik iets te ver. Ik zag een mooie steen voor de picknick pauze. Wat gebeurde er, de mist trok plotseling iets op. Ik zag ineens op verschillende kanten sneeuw op de bergen tot wel enkele honderden meters onder me. Ik zat nu echt in het hoog alpine landschap. Daar heb ik eerst een tijdje van genoten voordat ik de terugtocht aanvaardde.
Op de terugweg kon ik gelukkig veel meer zien, want de wolken waren toch wat omhoog getrokken met heel af en toe een straaltje zon. Hoe lager ik kwam hoe meer wandelaars ik tegenkwam. Wat gaat iedereen toch laat nog omhoog. Na Oberbargli werd het helemaal druk op het pad. Je moest continue opzij gaan voor tegenliggers. Ook het passeren van langzame lopers was soms een uitdaging. Ik had nu wel een schitterend uitzicht over de Oeschinersee.
Bij het meer was het helemaal druk. Mensen kwamen uit alle uithoeken van de wereld om dit meer te zien. Het is zo bekend vanwege Instagram. Daarom stond dit plekje op de bucketlist van zovelen. Ik kon er ondanks de bewolking toch ook mooie plaatjes schieten.
Vanaf het meer tot aan Kandersteg was het iets minder druk. Je kon namelijk ook met de kabelbaan. In Kandersteg had ik nog even wat boodschappen voor de lunch van zondag voordat ik met de trein terug ging naar Frutigen. Ik had deze avond in het hotel waar ik verbleef gegeten.
