Stavoren – Oudemirdum (18 km)

Zaterdag 4 mei 2019: Stavoren – Oudemirdum (18 km)

Op het laatste moment besloten we op deze dag weer een etappe van het Zuiderzeepad te lopen. Het verjaardagspartijtje van onze oudste kleinkind was verplaatst, dus waren we plotseling vrij. Bijna alles is inmiddels uit in de natuur. Het is echt een prachtige tijd van het jaar om te gaan wandelen. Het was wel een koude dag, zo’n 10 graden maximaal met een stevige wind en een paar buitjes.

We reden eerst met onze auto naar Oudemirdum. Vanuit Oudemirdum hebben we de bus genomen naar Stavoren. Onze etappe begon bij het station. We liepen richting het centrum en staken een hangbrug over. Aan de overkant van de brug zagen we het bekende vrouwtje van Stavoren, de rijke vrouw die tot de bedelstaf verviel.

We liepen verder in zuidelijke richting door de oudere karakteristieke straten van Stavoren. Aan het einde van de bebouwing gingen we dijk op en ontdekten we dat hier nog een heus zandstrandje is. Het was hier erg koud door de sterke wind. We konden hier wel heel mooi de echte Hollandse luchten boven een flink golvend IJsselmeer goed zien. Heel in de verte zagen we Noord-Holland liggen.

We liepen verder over de dijk richting de haven. Nadat we het gemaal gepasseerd waren, was het even twijfelen of we op de dijk of op de weg zouden lopen. De bewegwijzering van het Zuiderzeepad was hier niet duidelijk over. Achteraf bleek beiden te kunnen. We besloten boven op de dijk door het gras te lopen. We liepen meteen door een grote kudde schapen met jonge lammetjes. De ondergrond was hier nog al oneffen en ook de overstapjes bleken soms een uitdaging te zijn. Ook was de wind wel erg sterk boven op de dijk, alhoewel we die min of meer in de rug hadden.

We besloten daarom maar verder over de beneden gelegen asfaltweg te lopen. Er was tenslotte nauwelijks verkeer. Na enkele kilometers gelopen te hebben kwamen we in de buurt van het Roode Klif. Inmiddels hadden we trek gekregen. We zochten een bankje om te zitten, maar niet in de wind. Uiteindelijk zagen we er een bij de parkeerplaats van het Roode Klif. Het was hier uit de wind en heerlijk in de zon. Maar de dichte zwermen muggen verstoorden de pret. Gelukkig staken ze niet.

Nadat we de inwendige mens versterkt hadden liepen we verder naar het Roode Klif. Het was een kleine heuvel in de omgeving met een mooi uitzicht en een gedenksteen. Hierna volgden nog enkele kilometers langs de zelfde weg. De weg was wat afgebogen. We kregen de wind meer van opzij. Het was niet prettig lopen en nogal saai. Eindelijk in Mirns kwamen we meer tussen de bomen. We zagen hier een beschut bankje in de volle zon. Wat was dat heerlijk, want de zon had veel kracht!

Hier begon het tweede deel van de etappe. Dit bracht veel meer afwisseling en minder wind. In Mirns was een begraafplaats met een klokkentoren en een herdenkingsplaats voor omgekomen piloten in de tweede wereldoorlog. Even verder kwamen we bij de Mirnsner Klif. Dit was een mooie plek aan de oever van het IJsselmeer. We hebben hier nog even op een idyllisch plekje gezeten. Daarna kwamen nog langs een mooi strandje.

Hierna gingen we het Rijsterbos in. We liepen door een lange laan met hoge oude beuken die net in het groen waren. Het groen lichte de laan helemaal op. Wat is de lente toch mooi. We kwamen nog langs een mooi koepeltje die we nog even op de foto gezet hebben. Daarna liepen we een stuk over een fietspad door Rijs. Wat verder maakten we nog even een ommetje door het bos, gevolgd door een smal graspad door open veld. Net voor Oudemirdum volgde nog een ommetje door het bos, waarna we snel bij het eindpunt waren.