Amerongen – Renswoude (16,5 km)

vorigevolgende

Vrijdag 11 februari 2022: Amerongen – Renswoude (16,5 km)

Dit was de eerste etappe van het Utrechtpad die we gelopen hebben. Het was meteen een hele mooie afwisselende etappe.

In de ochtend zijn we eerst met de auto en de fietsen achterop naar Renswoude gereden. We hebben daar de auto op de parkeerplaats bij de kerk achtergelaten. Met de fietsen zijn we doorgereden naar de parkeerplaats op de Burgwal net buiten Amerongen. Vervolgens moest we nog even een stukje lopen tot het Utrechtpad achter restaurant Berghuis. Onderweg kwamen we langs een standbeeld, de kolom van Lady Athlone. Zij was de initiator van de bouw van het Berghuis.

Bij restaurant Berghuis gingen we een mooie brede beukenlaan in. Daarna waren we snel bij het Utrechtpad. Het eerste stukje liepen we door een fraai erosiedal met nog meer dikke oude beuken. Juist nu de bomen nog kaal zijn komt de grootte en fraaie vormgeving extra goed tot zijn recht. Via het erosiedal gingen we omhoog naar één van de heuveltoppen in de Utrechtse heuvelrug, de Manage.

Op heuveltop stond een eenzame eik geheel omgeven door zitbanken. Wij kozen degene waarbij we recht in de zon keken en de wind in onze rug hadden. Het was een prima plek voor onze eerste lunchpauze. Na de lunchpauze liepen we door een klein heidegebiedje. Al snel liepen we weer tussen de bomen de heuvel af.

Iets verderop gingen we weer omhoog naar de volgende heuvel, de Elsterberg. Bovenop hadden we een fraai uitzicht over een heide gebied en verderop de Gelderse Vallei. We vervolgden de route langs de rand van het heidegebied. Na weer een stukje door het bos bereikten we een volgende heidegebied. Dit was een nat heidegebied met een ven, het Egelmeer, in het midden.

Via een afwisselend bos, heide en zandverstuivingsgebied bereikten we de rand van Veenendaal. Tot de spoorlijn bleven we aan de westkant van de Slapersdijk lopen. Even voor de spoorlijn kwamen we bij een Landal bungalowpark. Daar ging het Utrechtpad nog even via een klein bochtig paadje door een kabouterbos.

Na de spoorovergang via de Slapersdijk liepen we langs de rand van de bebouwing van Veenendaal. We maakten nog even een ommetje langs de wetering om daarna Veenendaal weer te verlaten. Net onder de autoweg door stond een beschut bankje in de zon en uit de wind, een goed plekje voor onze tweede lunchpauze.

Via een afwisseling van verharde en onverharde wegen en paden bereikten we het Grebbenliniemuseum. De Grebbenlinie was een dijk die in het verleden van de Lek tot aan het IJsselmeer liep. Dit was ontworpen om als verdedigingslijn te dienen voor het westen van Nederland. Het was namelijk hierdoor mogelijk om de Lek door te steken en zo het water door de Gelderse Vallei richting het IJsselmeer te sturen om zo een moeilijk te passeren waterlinie op te zetten.

Wij liepen vanaf het museum enkele kilometers over de dijk, een gravel fietspad. We volgden dit pad totdat we dichtbij Renswoude waren. Daar ging het Utrechtpad verder langs het “Grand Canal” naar het kasteel Renswoude. Langs het kanaal had je het kasteel al in het vizier. Aan het einde van het kanaal staken we een drukke weg over en liepen we verder langs de statige oprijlaan naar het kasteel.

Net voor het kasteel ging het Utrechtpad verder langs de vijver om het kasteel heen.
Aan de achterkant van het kasteel had je een prachtig uitzicht op het kasteel. Dat werd nog eens extra geaccentueerd door de donkere luchten achter het kasteel. Aan het einde van de vijver verlieten we het Utrechtpad en liepen we naar de auto die bij de kerk geparkeerd stond. Vanaf Renswoude zijn we eerst naar Amerongen gereden om onze fietsen op te halen en daarna doorgereden naar huis.

vorigevolgende