Le Puy en Velay – Montbonnet (16,5 km)

vorigevolgende

Dinsdag 23 juli 2019: Le Puy en Velay – Montbonnet (16,5 km)

We besloten om het toch te proberen om weer verder te gaan. Daarom stonden we om half zes op. Het was nog even spannend of het vandaag wel door kon gaan. De rugpijn was nog niet helemaal weg. De test was of het ontbijt bij Anja goed zou vallen en dat ging gelukkig goed. Voordat we vertrokken heeft Anja nog twee paracetemols genomen tegen de rugpijn. Iets voor zeven uur verlieten we het hotel. We hebben eerst brood gekocht en moesten daarvoor iets verder lopen dan gedacht omdat de bakker naast het hotel gesloten was.

Om zeven uur waren we onderweg voor onze etappe. Het zou deze dag extreem heet worden, in Le Puy 38 graden. We hadden daarom een vrij korte etappe gepland. Het ging wonderwel goed met Anja en tijdens de etappe verdween ook de rugpijn. Het eerste deel van de etappe ging flink omhoog, later werd het wel wat vlakker maar het ging toch nog steeds wel iets omhoog.

We liepen eerst nog door het centrum van Le Puy. Toen we het centrum uitgingen moesten we meteen behoorlijk klimmen. Gelukkig konden we dit doen in de nog relatieve ochtendkoelte. Als we achterom keken hadden we een prachtig uitzicht over Le Puy met de nog lage zon. Wat is de ochtend toch mooi.

Aan het einde van La Roche kwamen we op een smal paadje langs de ravijn van een riviertje. Aan het begin van dit paadje was een plekje waar we een moment konden rusten. Het was een heel mooi paadje. Hoe verder we kwamen hoe minder diep het dal naast ons werd. Tegen half tien waren we al halverwege de etappe van deze dag.

In het dorpje, St Christophe sur Dolaizaon, net over de helft van de etappe, hebben we een rustpauze ingelast. We hebben daar iets gegeten en ons ingesmeerd met zonnebrand olie. Het werd hier heel druk met pelgrims. We hebben op deze ene dag meer pelgrims gezien dan in het hele stuk van Nyon tot Le Puy.

Na onze pauze hoefden we eerst maar heel weinig te klimmen. Dat was wel lekker nu het steeds heter werd. We zijn een stukje opgelopen met een Franse vrouw van 67 jaar, met wie we een leuk gesprek hadden. We passeerden nog een klein dorpje.

Even voor twaalf uur kwamen we aan bij de kapel St Roche, net even voor Montbonnet. Die moet je als pelgrim echt bezoeken. Er waren een paar mensen aanwezig, die ons iets over de kapel vertelden. We kregen ook een beker water en een stempel voor onze pelgrimspaspoort. We waren nog vroeg en konden pas om drie uur terecht bij onze verblijfplaats. Voor de kapel was een mooie plaats om te rusten en wat te eten. Er waren meer pelgrims, die daar hetzelfde over dachten. Wij vonden nog een plekje op een muurtje. Gelukkig hadden we onze zitmatjes, zodat we toch niet zo hard hoefden te zitten.

Vanaf de kapel was het nog minder dan een kilometer naar onze verblijfplaats. Ondanks dat we het heel rustig aangedaan hadden kwamen we toch om één uur op ons adres aan. We moesten nog twee uur wachten. We hebben eerst in het gras gezeten, later op een picknickbank. Daar was door onze gastvrouw al water in een koelbox neergezet voor de gasten die vroeg aankwamen. Rond een uur of twee kwam er een Duits stel aan, Manfred en Marita, met wie we een tijdje mee gepraat hebben. We hebben hun nog regelmatig ontmoet tot aan Conques.

Om drie uur werden we ontvangen door de gastvrouw. We hebben de tent opgezet in de tuin van de gite d’étape, daarna een douche genomen en onze kleren gewassen. Er waren hier gasten met een heel aantal verschillende nationaliteiten. We ontmoeten hier ook voor het eerst een Engelse pastor met zijn twee zonen. We hebben hun nog regelmatig ontmoet tot Conques. Aan tafel werd voornamelijk Engels met elkaar gesproken, wat voor ons prettig was. Tijdens het avondeten werd iets over de geschiedenis van de gite d’étape verteld. Toen het donker werd zijn we gaan slapen.

vorigevolgende