Blog vanuit St Côme d’Olt

vorige blogvolgende blog

dinsdag 30 juli 2019, Saint-Côme-d’Olt, Frankrijk

Inmiddels zijn we het Centraal Massief overgestoken en hebben we de rivier Lot bereikt. Dit berichtje schrijven wij aan de oever van de Lot. Onze tocht werd sinds het vorige bericht gekenmerkt door vele belevenissen. Ook werden we er nog maar eens bij bepaald dat doorzettingsvermogen erg belangrijk is.

We waren van plan om maandag een week geleden te vertrekken vanaf Le Puy. Maar dat kon niet doorgaan omdat Anja een voedselvergiftiging had opgelopen. We zijn op deze dag nog wel naar het pelgrimshuis geweest in Le Puy. Daar werden we door getuigenissen van anderen bij doorzetting bepaald, ook al kom je soms wat moeilijkheden tegen.

Gelukkig was Anja op dinsdag voldoende opgeknapt om weer verder te kunnen. De hittegolf was inmiddels op zijn hoogtepunt. We hebben daarom de eerste dagen korte etappes gelopen, zodat we om twaalf uur al bijna bij onze bestemming waren. Vanaf vrijdag werd het veel koeler. Zaterdag hadden we de eerste regen tijdens onze wandeltocht. We hadden een stortbui die de paden veranderde in riviertjes.
Op zaterdag en zondag hebben we lange etappes gemaakt, respectievelijk 28 en 27 kilometer.

Vanaf Le Puy is het een drukte van belang met pelgrims. De meesten lopen maar een korte afstand van Le Puy naar Conques, ruim 200 km. Op de eerste dag vanaf Le Puy hebben we veel meer pelgrims gezien, dan op de totale afstand vanaf Nyon tot Le Puy. Het waren meest Fransen en Duitsers. We kwamen veel van de wandelaars steeds tegen. Het leek soms een grote familie.

Een vader en 2 zoons kwamen we steeds tegen. De man was pastor in de Anglicaanse kerk. Hij had zijn werk bij Unilever opgegeven om pastor te worden. In Saugues hebben we in de kapel van onze overnachtingsplek een avondgebed bijgewoond samen met deze Engelse pastor.

Ook hebben we een paar dagen geleden de eerste Nederlandse pelgrim ontmoet. Wij zijn samen met hem gezellig uit eten geweest.

De tocht van de afgelopen week was mooi. Net na Le Puy kwam er een mooi dal, wat wel steile afdalingen en stijgingen betekende. Ook het stuk tussen Mont Aubrac en Nasbinals sprong eruit door zijn ruigheid.

De komende week gaan we niet zo hoog meer en vol goede moed verder, maar het blijft wel heuvelachtig.

vorige blogvolgende blog