Blog vanuit Figeac

vorige blogvolgende blog

maandag 05 augustus 2019, Figeac, Frankrijk

Dit verslag schrijven we aan de rand van een zwembad bij een hotel in Figeac. We genieten vandaag van een rustdag, de eerste vanaf Le Puy. Zoals jullie kunnen zien op het bijgevoegde kaartje hebben we Frankrijk inmiddels al meer dan de helft doorkruist. Na zes nachten kamperen en zes nachten in diverse soorten gite d’etapes doorgebracht hadden vonden we dat we dat we het verdiend hadden om een keer in een hotel met airconditioning te overnachten.

We hebben eerder vandaag even een kort bezoekje aan het centrum van Figeac gebracht met zijn smalle straatjes. Vooral de oude kathedraal is bijzonder met de vele gebrandschilderde ramen, het vele houtsnijwerk en andere beelden.

Sinds het vorige verslag hebben een heel stuk gelopen. Met name de laatste dagen zijn behoorlijk warm, ruim boven de 30 graden. Ook dat gaat goed. We lijken er aan te wennen.

Het meest bijzondere stadje waar we langs kwamen, was Conques, een van de Franse bedevaartplaatsen. Er waren er heel veel die van Le Puy naar Conques liepen. We kwamen steeds dezelfde mensen tegen. We leken wel een soort familie. De laatste etappe naar Conques was daarom een soort reünie en afscheid.

Het meest blijft ons bij de ontmoetingen die we gehad hadden met een Engelse pastor en zijn twee zoons, die we na enkele dagen opnieuw tegenkwamen. Die gingen iets sneller naar huis, omdat er zeer kort geleden bij zijn vrouw borstkanker geconstateerd was. We zullen in onze gebeden aan hen denken. Een andere echtpaar, Manfred en Marita uit Duitsland kwamen we ook steeds tegen, hetgeen uitmondde in een vriendschappelijke omgang.

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder en sommigen komen we nog steeds tegen. Ook hadden we eergisteren een ontmoeting met een Amerikaan uit Michigan, die ook in de Telecom gewerkt had.

Heel grappig zijn de verschillende aanmoedigingen die we onderweg ontvangen. Zo toeteren er verscheidene langsrijdende auto’s en wens je elkaar als je elkaar tegenkomt een bonjour en een bon route toe. Als je even een praatje maakt en ze horen dat je al in Nyon in Zwitserland bent begonnen, zeggen ze enthousiast: “Bravo!” Ook wordt ons af en toe goede moed toegewenst met de woorden “Bon courage!”

Een oude man in de deuropening van een café riep ons toe: “Go avec Dieux!” Pas nog werd ons door een vrouw met bruine krullen vanuit een raam boven in een huis een bon route en bon courage gewenst. Verscheidene vrouwen zeiden ook ineens verassend dat ze voor ons zouden bidden. Een man opende zijn autoraam en liet met een big smile een foto zien van zijn vriend voor de kathedraal in Santiago de Compostella. Die vriend was net gisteren gearriveerd.

Een vriendelijk lachen naar elkaar wordt door iedereen begrepen en geeft even een fleurig momentje. En natuurlijk vinden we het ook heel leuk om jullie enthousiaste en bemoedigende reacties op onze avonturen te lezen!

Fysieke pijntjes horen er zo af en toe bij. Een kleine week geleden was Gijs niet zo slim geweest en had zijn aantreksluiting aan de onderkant van zijn lange broek tussen zijn schoenflappen en been laten hangen. Dat heeft een zere plek op zijn voorbeen opgeleverd. Gelukkig gaat het al weer iets beter.

Morgen hopen onze tocht weer te vervolgen. De hoogteverschillen beginnen wat af te nemen, zodat het lopen wat gemakkelijker wordt. Verder zien we weer uit naar nieuwe belevenissen en nieuwe ontmoetingen.

vorige blogvolgende blog