Blog vanuit Azofra

vorige blogvolgende blog

Maandag 09 september 2019, Azofra, Spanje

Inmiddels zijn we al weer een stuk verder Spanje ingetrokken en zitten we nu onder de 600 km naar Santiago de Compostela. We zitten nog steeds op schema om ergens in de eerste helft van oktober in Santiago de Compostela aan te komen. Deze dag waren we erg vroeg aangekomen, al om twaalf uur in de middag. Dat verzekerde ons een plaats op een plek waar je niet kon reserveren. Dit was daarom een uitgelezen moment om jullie allemaal weer een berichtje te sturen.

De tocht door Spanje is heel anders dan door Frankrijk. Andere natuur, veel meer mensen en soms een uitdaging om een geschikte overnachtingsplek te vinden. Als je in de ochtend vanuit een van de officiële etappe plaatsen vertrekt loop je bijna in optocht. De Camino wordt steeds populairder en drukker. We zijn benieuwd hoe dit verder zal gaan.

De Camino is minder heuvelachtig dan we in Frankrijk gewend waren. Moeilijke plekken zijn er niet, maar het is nu ook weer niet zo vlak als in Nederland. De Camino is veelal halfverhard en bestaat voornamelijk uit steenslag paden.

De vorige keer schreven we dat we net in Spanje aan waren gekomen. Één van onze hoogtepunten was ons tweedaagse verblijf in Pamplona. Ons verblijf was een mooi hotel, vier sterren, in het centrum van een prachtige oude burcht stad. We hebben er een rustdag genomen. We hebben een uitgebreid bezoek gebracht aan de kathedraal, inclusief een excursie in de toren. Helaas hebben we geen loslopende stieren gezien.

We hebben de afgelopen week veelal met z’n tweeën op onze eigen kamer geslapen. Dat varieerde van een mooie hotelkamer en een mooie kamer in een pension tot een zeer gehorige kamer in een pension of een piepklein kamertje in een hostel waarin je als sardientjes op een stapelbed opgepropt werd. De afgelopen nacht hebben we in een kamer van zes personen geslapen. Omdat opa en oma niet al te vroeg waren, moesten ze als jonge goden op het hoogste bed van een stapelbed slapen.

Als je zo onderweg bent kom je soms bijzondere mensen tegen. Gisteren ontmoetten we een man die de Camino als een blote voeten pad zag. Hij vertelde dat hij de route zoveel mogelijk op blote voeten wilde lopen.

Ook Spanje heeft prachtige kerken, maar vaak zijn ze maar een klein deel van de dag open. Het gebeurde ons eens dat een kerk net voor onze neus gesloten werd.

Wat ons ook opviel was het grote aantal mountainbikers, die soms met grote moeite de steenachtige heuvels opkomen en zich met een gevaarlijke snelheid naar beneden storten. Als loper moet je soms erg oppassen.

Morgen trekken we weer verder. De verwachting is dat dit de eerste echte regenachtige etappe in Spanje zal worden. Tot nog toe hadden we in Spanje droog en nogal koel weer, kortom heerlijk wandelweer. We hopen in vier dagen in Burgos aan te komen, waar we dan weer een rustdag in gepland hebben.

vorige blogvolgende blog