Bouillon – Dohan (20 km)

vorigevolgende

Donderdag 5 juli 2018: Bouillon – Dohan (20 km)

Anja was super enthousiast over deze etappe, nou ja dat viel wel tegen. De route was bepaald niet interessant. Bovendien was het nog eens heel drukkend weer met weinig zon en een enorme onweersbui in de middag die als het ware alle regen over ons heen dumpte.

Ons hotel in Bouillon was maar matig, uitgewoond, veel te heet en de bediening was ook bepaald niet om over naar huis te schrijven. Anja had maar matig geslapen, maar twee koppen koffie doen wonderen. Nadat we het hotel verlieten hadden we eerst boodschappen gedaan bij de Colruyt voor de komende twee dagen. Ze hadden er verrukkelijke kersen. We zijn meteen in een parkje gaan zitten om er alvast wat van te smullen.

Na dit uitstapje zijn we begonnen met de etappe, eerst wat omhoog en daarna weer naar beneden naar de rivier de Semois. Eerst was het pad nog breed. Wat verder moesten we voor een lange tijd over een smal pad door het hoge gras. Het stikte hier van de insecten. En het broeierige warme weer maakte ze extra actief. Dat hebben we gemerkt! Zelfs muggenspray hield ze niet tegen.

We liepen zo’n zeven kilometer langs de rivier. Uiteindelijk kwamen we bij een picknickbank. Helaas was deze erg vuil, vooral de tafel. We gingen toch maar even zitten. Hierna volgde er zes kilometers klimmen en dalen, maar nergens steil. Het was hier niet bijster interessant, slechts op een paar plaatsen hadden we even een mooi uitzicht.

We daalden af tot de buitenkant van Dohan. Even nog wat van onze heerlijke kersen eten. Gaan we door voor de ronde van zo’n zes kilometer of gaan we rechtstreeks naar het hotel? Want het was nog steeds drukkend en bewolkt. We wilden even de buienradar checken, maar helaas dat lukte niet want er was geen bereik voor de mobiele telefoon. De lucht zag er toch niet zo slecht uit, dus besloten we om maar gewoon door te gaan. Het was een nogal vlakke ronde met alleen aan het einde nog een klein heuveltje.

Na een kilometer in westelijke richting gelopen te hebben werd het wat donkerder en hoe verder we kwamen hoe donkerder het werd. Het begon ook wat te onweren. Eerst leek het er nog op dat de bui ons min of meer aan de noordelijke kant zou passeren. We waren ongeveer halverwege met de ronde toen de eerste regendruppels naar beneden kwamen.

We hebben de regenkleding maar aangetrokken en liepen meteen verder door. Het ging steeds harder regenen. Op een gegeven moment was er maar honderd meter zicht en leken de hemelsluizen echt open te gaan. Er waren hier wel vrij veel bomen, wat ons toch enige beschutting gaf. We zijn toch maar gewoon doorgelopen. De onweer was inmiddels ook dichtbij. Het tempo zat er goed in omdat de bliksemslagen de adrenaline door Anja heen liet stromen. Het pad had twee sporen voor de wielen van voertuigen. Die waren helemaal gevuld met water. Wij moesten echt op de hoogste punten gaan lopen om er voor te zorgen dat onze schoenen niet vol zouden lopen met water.

Tegen het einde van de etappe werd de regen gelukkig weer minder. Ruim één kilometer voor het einde van de etappe hadden we een prachtig uitzicht over Dohan en de rivier. De wolken en de mist waren tot bijna bij de grond gedaald. Dat gaf toch wel iets mystieks aan deze plek. De laatste honderden meters van de etappe was het weer droog. Bij onze overnachtingsplek konden onze spullen weer drogen. We hadden een simpele kamer, maar we konden ons er gelukkig heerlijk douchen. We hebben er s’ avonds gegeten en nog een kaartspelletje gedaan. Gelukkig was het behoorlijk afgekoeld voordat we gingen slapen.

vorigevolgende