Kootwijk – Otterlo (14 km)

vorigevolgende

Zaterdag 6 mei 2017: Kootwijk – Otterlo (14 km)

Nu alle feestdagen weer even achter de rug zijn was het een perfecte dag om onze derde etappe van 2017 van het Veluwe Zwerfpad te lopen. Na weken lang koud weer was dit de uitgelezen dag om een prachtige voorjaarswandeling te maken. Zonnig weer, 19 graden en pril lentegroen waren de ideale ingrediënten voor een prachtige wandeltocht. Er meldden zich deze dag 15 enthousiaste wandelaars. Na een kop koffie of thee en een dagopening was het om 10 uur tijd voor vertrek. Vier chauffeurs vertrokken wat eerder om 3 auto’s achter te laten in het centrum van Otterlo. Daarna maakten de overige wandelaars zich ook klaar voor vertrek. Maar helaas was de gastvrouw wat te gehaast en struikelde daardoor over haar eigen veters. Na een stevige klap werd het beter bevonden dat ze deze keer niet zou meegaan. Gelukkig bleek alles achteraf toch nog redelijk mee te vallen. Hierdoor waren we uiteindelijk met 14 wandelaars en nog maar 1 wandelaar die alle etappes tot nu toe gelopen had.
Ook op deze wandeling was het weer heel gezellig met elkaar.

We vertrokken vanaf Apeldoorn met een sombere lucht, maar onderweg naar de wandeltocht klaarde de lucht geheel op en werd het verder een zonnige dag. Iets voor 11 uur waren we allemaal bij het vertrekpunt in Kootwijk. We verlieten Kootwijk al snel. Na een paar landerijen volgde een stuk door het bos. Eerst was er nog een breed zandpad. Even later werd het een klein paadje naar het Kootwijkerzand, een prachtig natuur gebied. Aan het beginpunt van het Kootwijkerzand kregen we van een van onze deelnemers een uitleg over de ontstaansgeschiedenis van het Kootwijkerzand. Het zandgebied bleek honderd jaar geleden nog veel groter te zijn geweest. De bomen aan de rand van het Kootwijkerzand zijn zo’n 80 jaar oud.

We liepen eerst langs de rand van het Kootwijkerzand in westelijke richting. Hier was het nog mogelijk om mulle gedeeltes te vermijden. Het was heel prachtig om te zien dat in dit dorre landschap enkele bomen stonden met pril lentegroen. Maar ja, op een gegeven moment moesten we linksaf in zuidelijke richting over een grote zandvlakte. Er was geen ontkomen meer aan dat werd echt een stuk ploegen door het zand, maar gelukkig waren we nog maar net warm gelopen en vol van energie. Het was hier echt genieten van dit schitterend gebied. Tijdens de passage van dit zandgebied en de zandheuvels werd ons uitgelegd hoe veel zandheuvels ontstaan. Wanneer er een of een klein groepje bomen staat en het waait zal het zand zich rondom deze bomen ophopen en uiteindelijk na jaren een flinke heuvel worden. Dat kon je zien doordat bij sommige zandheuvels de toppen van de bomen nog juist boven het zand uitstaken.

Na dit zandgebied kwamen we gelukkig op een heel goed begaanbaar pad met zachte ondergrond. We liepen zo door een bosgebied richting Harskamp. Op een gegeven moment begonnen de magen van een aantal wandelaars te rammelen, en stelden ze voor om zo maar ergens midden in het bos een lunchpauze in te lassen. De wandelleider wist uiteindelijk iedereen te overtuigen dat het beter was om eerst nog een paar kilometer door te lopen, omdat daar een goede plek was om te lunchen. We hadden geluk. De twee picknickbanken die hier stonden waren beiden vrij. Deze picknickbanken stonden naast het Harskamper schietterrein, wat bij een van de wandelaars jeugdherinneringen opriep.

Nadat we de inwendige mens versterkt hadden begonnen we aan de tweede helft van deze etappe. Dat was een totaal andere omgeving. We liepen veelal door landerijen over lange rechte wegen, veelal verhard en soms even onverhard. We passeerden Harskamp. Vanaf hier was het nog ruim vier kilometer tot het eindpunt. Een aantal van de wandelaars begonnen de kilometers inmiddels goed te voelen. Maar iedereen wist het eindpunt zonder al te veel problemen te halen. Bij het eindpunt moesten we nog even een drukke weg oversteken voordat we een mooi terras bereikten voor onze welverdiende consumptie. We gingen nog even na hoe het met de gastvrouw ging. We hoorden dat het goed was geweest dat ze niet was meegegaan, maar we moesten ons verder niet te veel zorgen maken. Na een gezellige afsluiting zijn we teruggereden naar het beginpunt in Kootwijk, waar iedereen weer zijns weegs ging. Het was weer een mooie wandeldag geweest.

vorigevolgende