Neroth – Schalkenmehren (19,5 km)

Zaterdag 28 april 2018: Neroth – Schalkenmehren (19,5 km)

Na een simpel en goed ontbijt vertrokken we rond half tien. Het was nog behoorlijk fris, vrij veel wolken en af en toe even een zonnetje. Maar we hoefden gelukkig nog net geen jas aan. We moesten eerst weer bijna een kilometer teruglopen naar de route. We hadden deze dag een schitterende afwisselende tocht, een van de mooiste etappes van de Eifelsteig. Daarnaast hadden we ook nog eens het voorrecht dat de natuur er in volle glorie bij lag, pril lentegroen en prachtig bloeiende velden, struiken en bomen. Het was echt genieten.

Het eerste stuk van de etappe liep zigzaggend, wat op en neer, langs de zuidkant van Neroth met op de ene plaats een nog mooier uitzicht over Neroth dan de andere.
Nadat we Neroth definitief achter ons lieten volgde er een flinke klim naar het hoogste punt van de week, de Nerother Kopf. Over het algemeen was het niet al te steil, maar er waren wel enkele pittige stukjes bij, die ervoor zorgden dat we het lekker warm kregen. Al een stukje voor de top hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving en konden we nog een laatste keer Neroth in de diepte zien liggen.

Bij de top was er helaas geen uitzicht. Wel kwamen we hier langs een ruïne, maar er was verder niet veel te zien. Na de top ging het meteen behoorlijk steil naar beneden. Waar we het bos verlieten lagen veel omgewaaide bomen. Hierop volgde een afwisseling van open velden en bossen door een licht glooiend gebied. Een paar kilometer voor Neunkirchen volgde een lange maar niet te steile afdaling. Langs een stroompje kwamen we Neunkirchen binnen.

We hadden inmiddels trek in onze lunch, maar helaas waren er geen bankjes in dit dorpje. We waren Neunkirchen al snel uit. Even verder moesten we plotseling even over een vlonder over een moerassig gebied heen. Wat was het hier mooi met alle bloesem aan de kant van het moeras. Niet veel verder passeerden we een mooie picknickbank, tijd voor onze lunch. Het was inmiddels 1 uur in de middag.

Nadat we onze energievoorraad in ons lichaam weer aangevuld hadden volgde er een behoorlijk steile klim gevolgd door een ongeveer een kilometer vals plat door het bos. Dit werd gevolgd door een steile afdaling naar Daun. Aan de voet kwamen we precies langs de supermarkt (Lidl). Hier deden we de boodschappen voor de tweede helft van de lunch voor deze dag en ook voor de lunch van de volgende dag.

Na onze lunch liepen we via een ietwat op en neergaand pad om Daun heen. Voorbij de sportparken van Daun moesten we even steil omhoog naar een oorlogsmonument ter nagedachtenis van de tweede wereldoorlog. Een stukje verder bereikten we een prachtig park met mooie water partijen en veel bloeiende struiken en bomen. Dat was een mooi plekje voor onze tweede lunchpauze.

Na onze lunch liepen we om de grote vijver heen en verder langs een stroompje op. Op een gegeven moment moesten we wat omhoog naar het eerste kratermeer, de Gemuendener Maar. Dit kratermeer lag schitterend in de diepte. Helaas werd het beeld wat verstoord door alle recreatieve voorzieningen langs dit meer. We vonden het zo mooi dat we pardoes het verkeerde pad liepen. Na enkele honderden meters kwamen we erachter en moesten we weer terug naar het punt waar we het meer bereikten. Gelukkig hadden we hierdoor extra kunnen genieten van dit mooie meer.

Hier moesten we meteen met de klim beginnen die ruim een kilometer duurde. Deze liep tussen de bomen langs het meer op. Door de dichte begroeiing hadden we maar heel af en toe even uitzicht. Op het hoogste punt bij de Dronketurm hadden we wel een prachtig uitzicht over het meer en ook over Daun. We vervolgden onze weg door een weide, waar we langs een kudde geiten kwamen. De geiten waren in het geheel niet bang.

Vervolgens maakte we de afdaling naar het tweede meer, Weinfelder Maar. We passeerden een prachtig verzorgd kerkhof. Het pad liep een heel stuk langs de oever van het meer op. Aan de zuidkant van het meer moesten we even omhoog en maakten we de oversteek naar het derde kratermeer, Schalkenmehrener Maar.
Hier zagen we ons eindpunt van de etappe, Schalkenmehren, heel mooi liggen.
Het ging een behoorlijk stuk naar beneden. Tegen het einde begon het licht te regenen.

We bereikten ons hotel iets na zes uur. Het was voor ons doen een behoorlijk luxe hotel. We hadden ons eerst gedoucht en daarna in het naast gelegen hotel-restaurant een pizza gegeten. Dit restaurant werd gerund door Nederlandse eigenaars.